სულიერი მასწავლებლები

warning: Creating default object from empty value in /home/selfge/self-discovery.ge/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 34.

შრი იუკტეშვარი

შრი იუკტეშვარი

შრი იუკტეშვარი (Sri Yukteswar) (1855-1936) სულიერი მასწავლებელი ინდოეთიდან იყო, მას საერო სახელი პრია ნათ კარარი (Priya Nath Karar) იყო. შრი იუკტეშვარმა მიიღო თავისი სამონასტრო სახელი როდესაც გირის ორდენის (Giri order) სვამი გახდა. შრი იუკტეშვარი ასევე პარამაჰანსა იოგანანდას გურუ იყო. იოგანანდა შრი იუკტეშვარს ჯნანავატარს, ანუ "სიბრძნის განსახიერებას" უწოდებდა.

შრი იუკტეშვარი შედარებით მდიდარ ინდურ ოჯახში დაიბადა. მან მემკვიდრეობით მიიღო გარკვეული ქონება, რომელმაც მას მოგვიანებით საშუალება მისცა შეეძინა საკუთარი განდეგილების საცხოვრებლები. შრი იუკტეშვარმა მოიყვანა ცოლი და ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა, მაგრამ მისი ცოლი ადრე გარდაიცვალა. თუმცა თავისი გურუს ლაჰირი მაჰასიას (Lahiri Mahasaya) შეხვედრის შემდეგ, შრი იუკტეშვარმა დაიწყო ინტენსიური სულიერი პრაქტიკა. ლიჰირი მაჰასიამ კრია იოგის ინიციაცია მისცა დამოგვიანებით მას სხვებისთვის ინიციაციის უფლება მისცა. კრია იოგის გულწრფელი პრაქტიკის შედეგად, მან შეძლო სულიერი რეალიზაციის ღრმა მდგომარეობისთვის მიეღწია.

შრი იუკტეშვარი დიდი გულწრფელობის სულიერი მასწავლებელი იყო და ცდილობდა თავის მოწაფეებს მკაცრი დისციპლინით გაძროლოდა. იოგანანდა თავის გურუზე ამბობდა, რომ მას ბევრად უფრო მეტი მოწაფე ეყოლებოდა ასეთი გულწრფელობით რომ არ ელაპარაკა. (იოგანანდას უფრო მიმტევებელი დამოკიდებულება ჰყონდა, "იოგანანდა" "ღვთიური სიყვარულის განსახიერებას" ნიშნავს.)

ბაბაჯიმ (Babaji) შრი იუკტეშვარს სთხოვა დაეწერა წიგნი, რომელიც ანახებდა ძირითად მსგავსებებს ინდუიზმსა და ქრისტიანობას შორის. წიგნის სახელწოდება "წმინდა მეცნიერებაა" და ღრმა ხედვას წარმოადგენს ძირითად ჰარმონიაზე ბიბლიასა და ინდუსურ წმინდა წერილებს შორის. იძახიან, რომ შრი იუკტეშვარმა დაწარა ძალიან გამჭრიახე კომენტარი ბიბლიაზე, მაგგრამ ის გადაეცა ფრანგ ჯენტლემენს, რომელმაც ის აღარ დააბრუნა.

შრი იუკტეშვარი ასევე ღრმად შეისწავლიდა ასტროლოგიას და დაწერა იუგის სხვადასხვა ციკლებზე. შრი იუკტეშვარის სხვა ცნობილი მოწაფეები იყვნენ შრი სატიანანდა (Sri Satyananda) და პარამაჰანსა ჰარიჰარანანდა (Paramahansa Hariharananda). შრი იუკტეშვარი მახასამადჰში (იოგის გაცნობიერებული წასვლა სხეულიდან) შევიდა 81 წლის ასაკში.

ბევრი რამ, რაც ჩვენ ვიცით შრი იუკტეშვარზე მოდის პარამაჰანსა იოგანანდას წიგნიდან "იოგის ავტობიოგრაფია". იოგანანდა წერს დიდი თაყვანისცემით, სიყვარულითა და მადლიერებით თავისი მასწავლებლის მიმართ.

 

 

ავტორი: R.Pettinger

 ბმულები:

შრი იუკტეშვარი (ინგლისური)

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

პარამაჰანსა იოგანანდა

პარამაჰანსა იოგანანდა

პარამაჰანსა იოგანანდა (Paramahansa Yogananda) მეოცე საუკუნის ერთერთი უდიდესი სულიერი მოღვაწეა, და ერთერთი სულიერი მასწავლებელთაგანი, რომელმაც აღმოსავლური იოგა დასავლეთის მაძიებლებს მოუტანა.

იოგანანდა დაიბადა გორახპურში (Gorakhpur), ბენგალიაში 1893 წელს. ნამდვილი მისი სახელი მუკუნდა ლალ გჰოში (Mukunda Lal Ghosh) იყო. მან სახელი იოგანანდა მას შემდეგ მიიღო, რაც ინდოელი სვამის (ბერის) ინიციაცია გაიარა.

იოგანანდა "ღმერთთან ერთობის (იოგის შედეგან მოპოვებულის) ღვთიურ აღტაცებას ნიშნავს". წოდება "პარამაჰანსა" მას მისმა გურუმ შრი იუკტეშვარმა მიანიჭა. პარამაჰანსა სიტყვასიტყვით "უზენაეს გედს" ნიშნავს. ეს სახელი იმ სვამებს ეძლეოდათ, რომლებიც მუდმივ კავშირს აღწევდნენ უფალთან.

ადრეული ასაკიდან იოგანანდა კურთხეული იყო წმინდანებთან და სულიერ მაძიებლებთან შეხვედრებით. მისი ავტობიოგრაფია ბევრ შთამბეჭდავ ისტორიას მოიცავს სხვადასხვა წმინდანებთან და სულიერ მოღვაწეებთან შეხვედრებიდან (მათ შორის მასწავლებელი მაჰასიაც იყო, რომელმაც ჩაწერა "რამაკრიშნას სახარება"). პატარა ბავშვობის ასაკშიც კი ბევრ საათს მედიტაციაში ატარებს, ის მიისწრაფვის ღვთის-ცნობიერების მისაღწევად.

17 წლის ასაკში ის შრი იუკტეშვარის (Sri Yukteswar) მოწაფე ხდება, რომელმაც გამოცდილად მას გაუძღვა მის სულიერ გზაზე. შრი იუკტეშვარი  ლაჰირი მაჰასიას (Lahiri Mahasaya) პირდაპირი მოწაფე იყო. ლაჰირი მაჰასია განდობილი იყო ხელახლა ემცნო კრია იოგის უძველე ხელოვნება თანამედროვე საზოგადოებისთვის. მკაცრი სულიერი პრაქტიკის რამოდენიმე წლის შემდეგ მისი მასწავლებლის ქოხში, იოგანანდა ამერიკაში მოგზაურობის შთაგონებას გაყვა. მისი გურუს შრი იუკტეშვარის კურთხევის შემდეგ, იოიგანანდა დასავლეთში გაემგზავრა, რათა გაეზიარებინა ინდოეთის სულიერი ტრადიცია და მისი საკუთარი შინაგანი რეალიზაცია.

ამერიკაში მან დააფუძნა თვითრეალიზაციის ძმობა (Self Realization Fellowship), რომელიც ემსახურებოდა მაძიებლებს, როგორც მის სწავლებაზე დაფუძნებული ორგანიზაცია. შეერთებული შტატების მთელ ტერიტორიაზე იოგანანდას ასევე წაკითხული აქვს ბევრი ლექცია სულიერ თემებზე. იოგანანდა ასწავლიდა იმას რომ, რელიგიების გარეგანი წეს-ჩვეულებანი შეიძლება განსხვავებულნი იყოს, მაგრამ ძირითადი პრინციპები ერთი და იგივეა. ის ასევე ასწავლიდა, რომ ნებისმიერი რელიგიის და სულიერი პრაქტიკის დედაარსი ღვთისადმი სიყვარულია და ჩვენი ნამდვილი ღვთიური "მეს" შეცნობაა. იოგანანდამ ასევე ბევრი გააკეთა იმისთვის, რომ ეჩვენებინა ძირითადი ერთობა ინდუიზმსა და ქრისტიანობას შორის, ამგვარად მან შეძლო დაპირისპირება მოესპო აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის. ნაკლებად ცნობილია იოგანანდას პოეზია. თუმცა ასეთი წიგნები, როგორებიცაა "სულის სიმღერები" (“Songs of the Soul”) და "ჩურჩულები მარადისობიდან" (“Whispers from Eternity”) დიდი სულიერი მასწავლებლის ხილვას ასახავენ.

მისი ცხოვრების დროს იოგანანდამ შეძლო შეხვედროდა ბევრ გამოჩენილ სულიერ, კულტურის და პოლიტიკურ მოღვაწეებთან. მაგალითად, მისი სკოლაში სწავლის პერიოდში ის შეხვდა ბენგალიელ ნობელის პრემიის ლაურეატს რაბინდრატ თაგორს. 1930-ს შუა წლებში ის შეხვდა მაჰათმა განდის მისივე აშრამში ვარდჰაში (Wardha). მისი ავტობიოგრაფია მოგვითხრობს ისეთ მშვენიერ შეხვედრებზე სულიერ გასხივოსნებულ ადამიანებთან, როგორებიც იყვნენ: შრი ანანდამაი მა და შრი რამანა მაჰარში. იოგანანდა ასევე პირველი სვამი იყო, ვინც აშშ-ეს პრეზიდენტს კულიჯს (C.Coolidge) შეხვდა 1927 წელს.

1952 წლის 7 მარტს პარამაჰანსა იოგანანდა მაჰასამადჰში შევიდა. მან დაგვიტოვა ღრმა სულიერი მემკვიდრებობა. მისი ნაწერები და ცხოვრება გრძელდება და უამრავ ჭეშმარიტების მაძიებელს და ღვთის მოყვარე ადამიანს შთაგონებას ჩუქნის.

 

დაწერა Richard-მა

 

 

ბმულები სხვა საიტებზე:

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

მაჰავირა

მაჰავირა

უფალი მაჰავირა ჯაინების რელიგიის 24-ე ბოლო ტირტანკარაა. ჯაინების ფილოსოფიის თანახმად, ყველა ტირტანკარა დაბადებული იყო, როგორც ადამიანური არსება, მაგრამ მედიტაციის და თვითრეალიზაციის გზით სრულყოფილების დონეს ან გასხივოსნებას მიაღწიეს. ისინი ჯაინებისთვის ღმერთები არიან. ტირტანკარები ასევე ცნობილნი არიან, როგორც არიჰანტები ან ჯინები.

ტირტანკარა (Tirthankara) - ადამიანია, რომელმაც ადგენს რელიგიის ოთხი წესრიგს (ბერები ,მონაზნები, საერო მამაკაცები და საერო ქალაბი).

არიჰანტი (Arihant) - ადამიანია, რომელიც ანგრევს თავის შინაგან მტრებს, როგორებიცაა წყრომა, სიხარბე, ვნება, ეგო და ა.შ.

ჯინა (Jina) - ადამიანი, რომელმაც დაამარცხა თავისი შინაგანი მტრები, როგორებიცაა წყრომა, სიხარბე, ვნება, ეგო და ა.შ. ვინც ჯინას მიყვება ჯაინებს უწოდებენ.

მაჰავირა დაიბადა 599 წელს ქრისტეს შობამდე. ის ბიჰარის (ინდოეთი) უფლისწული იყო. 30 წლის ასაკში, მან დატოვა თავისი ოჯახი, სამეფო საქმეები, ქონება, ტანსაცმელიც კი და გახდა ბერი.

მან მომდევნო 12 წელი ღრმა მდუმარებაში და მედიტაციაში გაატარა, რათა გაემარჯვებინა თავის სურვილებსა და გრძნობებზე. ის დიდხანს იყო საკვების გარეშე. ის ძალიან ყურადღებით იყო, რათა ტკივილი ამ მიეყენებინა და არ შეეწუხებინა არცერთი ცოცხალი არსება, ცხოველი, მფრინველი თუ მცენარე. მისი მედიტაციის გზა, ასკეტიზმში გატარებული დღეები და მისი ყოფაქცევა კარგ მაგალითს წარმოადგენდა ბერებისთვის და მონაზნებისთვის მათ რელიგიურ ცხოვრებაში. მისი სულიერე ძიებანი 12 წელს გრძელდებოდა. ბოლოს მან სრული სრულყოფილება, სრულყოფილი აღქმა, ცოდნა, ძალა და აღტაცება შეიცნო. ეს რეალიზაცია ცნობილია როგორც კევალ-ჯნანა (keval-jnana).

შემდეგი 30 წელი ის ფეხშიშველა მოგზაურობდა ინდოეთის ირგვლივ. და ხალხებს უქადაგებდა მარად ჭეშმარიტებას, რომელსაც მიაღწია. ის იზიდავდა ყველანაირ ხალხს მდიდარს და ღარიბს, მეფეს და მდაბიოს, კაცს და ქალს, პრინცესებს და მღვდლებს, "მიმკარებლებს" და "მიუკარებლებს".

მან თავისი მიმდევრები ოთხ წყობად დაყო, ესენია: ბერები (სადჰუ - Sadhu), მონაზნები (სადჰვი - Sadhvi), საერო მამაკაცები (შრავაკ - Shravak) და საერო ქალები (შრავიკა - Shravika). მოგვიანებით ისინი ცნობილები გახდნენ, როგორც ჯაინები.

მისი სწავლების სობოლოო მიზანია - თუ როგორ შეუძლია ადამიანს მიაღწიოს სრულ გათავისუფლებას დაბადების, სიცოცხლის, ტკივილის, წვალების, სიკვდილის ციკლისგან, და მიაღწიოს საკუთარი "მე"-ს მუდმივი აღტაცების მდგომარეობას. ეს ასევე ცნობილია, როგორც გათავისუფლება, ნირვანა, აბსოლუტური თავისუფლება, ან მოქშა.

ის განმარტავდა, რომ მარადიულობიდან ყოველი ცოცხალი არსება (სული) კარმიული ატომების მონობაში იმყოფება, რომელიც მისი კარგი და ცუდი საქმეების გამო დაგროვდა. კარმის ზემოქმედების ქვეშ მყოფი, სული მიჩვეულია ეძებოს სიამოვნება მატერიალურ ნივთებსა და ფლობაში. ამის ღრმა მიზეზები ეგოცენტრიულ ძალადობრივ აზრებში, საქმეებში, მრისხანებაში, სიძულვილში, გაუმაძღრობაში და სხვა ისეთი სახის ბიწიერებებშია. ესენი მეტი კარმის დაგროვებას იწვევენ.

ის ქადაგებდა, რომ ერთად აღებული სწორი რწმენა (samyak-darshana), სწორი ცოდნა (samyak-jnana) და სწორი საქციელი (samyak-charitra) დაგვეხმარება საკუთარი "მე"-ს გათავისუფლების მიღწევაში.

72 წლის ასაკში (527 ქრისტეს შობამდე), უფალი მაჰავირა მოკვდა, მისმა გაწმენდილმა სულმა დატოვა სხეული და მიაღწია სრულ გათავისუფლებას. ის გახდა სიდჰა, სუფთა ცნობიერება, გათავისუფლებული სული, რომელიც სამუდამოდ იცხოვრებს სრული აღტაცების მდგომარეობაში. მისი ხსნის ღამეს, მის საპატივცემულოდ ხალხი დიპავალის ( Deepavali) - ცეცხლების ფესტივალს ზეიმობდა.

 დივაპალი

დიპავალი

ავტორი: Tejvan Pettinger

 

ბმულები:

"ჯაინიზმი: აჩუქე ცხოვრება, არ წაართვა" - შრი ჩინმოის წიგნი მაჰავირაზე და ჯაინიზმზე

 

<<< გვერდიზე "სულიერი მასწავლებლები"

რა განსხვავებაა იოგსა და ავატარს შორის?

შრი ჩინმოის ჩიტიები-სულებიშრი ჩინმოი: იოგი არის სრულიად რეალიზებული სული. რეალიზებულ სულზე უფრო მაღლა დგას  არასრული ავატარი, ანგშა ავატარი. არასრულ ავატარზე მაღლა დგას სრული ავატარი, პურნა ავატარი. იოგს შეუძლია იმუშაოს რამოდენიმე ადამიანთან, კაცობრიობის ნაწილთან; ავატარს შეუძლია საქმე ჰქონდეს მთელს მსოფლიოსთან. იოგი მოქმედებს მდუმარედ; ავატარი მოქმედებს დინამიურად და ლაპარაკობს თავდაჯერებულად. იოგი ნერგია; ავატარი უზარმაზარი, მაღალი ხეა.

ავატარი ღმერთის პირდაპირი ჩამოსვლაა; ნამდვილი სრულფასოვანი ღვთიურის ნაწილი, რომელიც მუდმივად მოქმედებს უმაღლესში და ასევე უმდაბლესში. ავატარს უზარმაზარი ზღვის ძალაა აქვს, ხოლო იოგს კი - მდინარის ან ტბის ძალა. როდესაც იოგებს სურთ აამაღლონ კაცობრიობის ცნობიერება, ისინი ზოგჯერ ექცევიან დედამიწის უვიცობის ზეგავლენის ქვეშ. მაგრამ ავატარი რჩება უმაღლესში და უმდაბლესში ერთდროულად, და თუნდაც უმდაბლესში ყოფნისას, მის მოქმედების უნარზე ვერაფერი ახდენს ზეგავლენას. ავატარს უსასრულოდ მეტი შესაძლებლობა აქვს, ვიდრე იოგს, სრულიად გარდაქმნას კაცობრიობა.

მეორეს მხრივ, უმაღლესი დონის ავატარიც კი ვერ იმუშავებს ან ვერ შეძლებს ყოველთვის იმოქმედებას ცნობიერების უმაღლესი დონიდან მსოფლიოს უვიცობის, სიბნელის და არასრულყოფილობის გამო. დედამიწის ცნობიერება არ მიისწრაფვის, და ადამიანების უმრავლესობას არ სურს მისი სინათლე. შეხედეთ ქრისტეს. ვის ჭირდებოდა ის? ძალიან ცოტას! შეხედეთ შრი კრიშნას. ვინ მიიღო ის? ძალიან ცოტამ!

ინდური ფილოსოფიის და სულიერი სწავლებების მიხედვით, ავატარი უზენაესის პირდაპირი ჩამოსვლაა, და მას თავისი ნებით შეუძლია პირდაპირი დაკავშირება უზენაესთან. იოგების უმრავლესობას ამის გაკეთება არ შეუძლიათ. მათ ორი ან სამი საათი ჭირდებათ, რათა შევიდნენ უმაღლეს ცნობიერებაში ღმერთთან დასაკავშირებლად. მათ არა აქვთ ღმერთთან დაკავშირების უნარი თვალის დახამხამებაზე. მხოლოდ ავატარებს შეუძლიათ ღმერთთან ასეთი სახის ურთიერთობა.

ავატარი ადამიანია. ის ლაპარაკობს, ჭამს, სუნთქავს და აკეთებს დანარჩენ რამეებს, როგორც ადამიანი. მაგრამ ოდესღაც რომ შეგძლებოდათ მიგეღოთ მისი ცნობიერების გაელვება, როდესც ის შედის თავის უმაღლესში, თქვენ მთელს თქვენს ცხოვრებას სრული განდგომით მის ტერფებთან დადებდით. მაშინაც კი, თუ ის დაგარტყავდათ, და მოგისვრიდათ გვერდზე, თქვენ ძაღლივით მისი ერთგული დარჩებით, რადგანაც მასში თქვენ მოიპოვებთ უბადლო საგანძურს, რომელსაც დედამიწაზე ვერავინ მოგცემთ. ადამიანს უნდა ჰქონდეს მაღალი, ძალიან მაღალი სულიერი ცნობიერების დონე, რომ ყველაზე მცირე წარმოდგენა მიიღოს ავატარის სიმარლეზე. შეუძლებელია ავატარის ცნობიერების გამოიხატვა ან ახსნა.

შრი ჩინმოის ჩიტები-სულებიგყავდეს გურუ ავატარი - ეს უდიდესი კურთხევაა, რომელიც შეიძლება ერგოს წილად ადამიანს. შრი რამაკრიშნა ამბობდა: "თუ ღმერთი ძროხაა, მაშინ ცური, რომელიც რძეს გვაძლევს ავატარია." დიდი მისწრაფებული იტყვის, რომ ღმერთი ავატარის სახით, უფრო შემბრალებელია, ვიდრე თავად ღმერთი". მისწრაფებული ამბობს: "თუ რამე არასწორი ჩავიდინე, ღმერთს აქვს სასჯელი, კარმის კანონი. მაგრამ გურუსთან ყველაფერი სხვანაირადაა. მას მხოლოდ ღრმა სიყვარული აქვს თავისი უახლოესი მოწაფეების მიმართ. ასე რომ, როდესაც რეალური სასჯელი მოდის ჩემთან, გურუ მიიღებს სასჯელს." თუ მაძიებელი ლოცულობს ღმერთზე და ღმერთს შესძახებს ძალიან გულწრფელად და ძლიერად, მაშინ ღმერთს შეუძლია აპატიოს მას, დასჯის სანაცვლოდ. მაგრამ როდესაც ადამიანს ყავს გურუ ავატარი, და თუ ის უახლოეს კავშირშია ავატართან, მაშინ ეს გურუ ფაქტიურად იღებს დასჯას მოწაფის მაგივრად.

ასევე, როდესაც დედამიწაზე ერთი ავატარია, ის განასახიერებს ყველა წინა ავატარების ცნობიერებას. შრი რამაკრიშნამ თქვა: "ის, ვინც არის რამა, ის, ვინც არს კრიშნა, ერთ ფორმაში რამაკრიშნაა." დასავლეთში , სამწუხაროდ, თქვენ ცნობთ, როგორც ავატარს, მხოლოდ ქრისტეს. თქვენ ან მიიღებთ მას, ან უარყოფთ. თუ მიიღეთ ის , მაშინ თქვენთვის სხვა შეუძლებელია რომ იყოს. მაგრამ აქ თქვენ უშვებთ შეცდომას. ქრისტე, ბუდა, შრი კრიშნა და სხვანიც ყველა მოვიდნენ ერთსა და იმავე ოთახიდან. უზენაესი შედიოდა იმ ფორმაში, რომელსაც თქვენ ქრისტეს უწოდებთ; ის შედიოდა ფორმაში, რომელსაც თქვენ შრი კრიშნას უწოდებთ; ის შედიოდა ფორმაში, რომელსაც თქვენ შრი რამაკრიშნას უწოდებთ.

შრი ჩინმოის წიგნიდან: "ღმერთის ცხოვრების მწვერვალეები: სამადჰი და სიდჰი"
 

ინიციაცია და მასწავლებელი

სიტყვა ინიციაცია ერთდოულად ტკბილიცაა და ყველაზე მნიშვნელოვანი. ინდოეთში პირველი, რასაც ერთი მისწრაფებული ადამიანი ეკითხება მეორეს არის: "მიიღე თუ არა ინიციაცია?" შემდეგ კი ის ეკითხება: "ვინ არის შენი გურუ?" თუ ინიციაციას არ ჰქონდა ადგილი, მაშინ სხეულის, ვიტალის, გონების, გულის და სულის გასუფთავების პროცესი ძალიან ნელი იქნება. ადამიანმა უნდა მიიღოს ინიციაცია, იმისთვის რომ მოახდინოს უმაღლესი მიზნის რეალიზაცია.

კრიშნა და არჯუნაინიციაციის აღმნიშვნელი სანსკრიტული სიტყვა - დიქშაა (diksha). დიქშა ნიშნავს შეთავაზებას, საკუთარი თავის შეთავაზებას. გურუ აძლევს მოწაფეს თავისი სიცოცხლის სუნთქვის ნაწილს, მოწაფე კი მასწავლებელს - თავის გასულიერებულ დაპირებას, რომ ცხოვრების ბოლომდე ის იქნება მასწავლებლის სრულიად ერთგული და მოემსახურება მასწავლებელს უპირობოდ. ინიციაციის დროს მასწავლებელი შეგნებულად იღებს მოწაფის, რომელსაც ინიციაცია მისცა, მთელი ცხოვრების უვიცობას; მოწაფე კი - სთავაზობს მასწავლებელს მნიშვნელოვან დაპირებას რომ მას შემდეგ რაც განიწმინდება და გარდაიქმნება, იგი იქნება შეგნებული, ერთგული, მთლიანად ჩაბარებული მასწავლებლის ნებას ინსტრუმენტი. მასწავლებელი ინიციაციის დროს თავის მოწაფეს პირდება: "მე შენ მიგიყვან უმაღლესი ჭეშმარიტების რეალიზაციამდე, ღმერთამდე." მას შემდეგ მოწაფის სული მასწავლებელს სულიერ დაპირებას აძლევს: "მას შემდეგ, რაც მე მივაღწევ სულიერ სრულყოფას, მე გამოვავლენ შენ სინათლეს, უზენაესის სინათლეს, დედამიწაზე. შენ მე სრულყოფილს გამხდი ჩემს რეალიზაციაში, მე კი - შენ მოგიტან ასრულება შენს გამოვლენაში." ბოლოს მასწავლებელი იტყვის: "გამოავლენ ჩემ თავს თუ არა, ჩემი როლია - მიგიყვანო უმაღლესის რეალიზაციამდე."

თუ ღმერთს სურს, ის შეიძლბა გამოცხადდეს მოძიებლის წინაშე მაძიებლის მედტაციის დროს ან ხილვაში, ან სიზმარში. მას შეუძლია მიიღოს ბრწყინავი ადამიანური არსების ფორმა და უთხრას მაძიებელს, რომ ის ინიციაციას აძლევს მაძიებელს, ან მას შეუძლია მისცეს მაძიებელს მანტრა. ეს პირდაპირი ინიციაციაა, თუმცა ეს ძალიან იშვიათად ხდება. ჩვეულებრივ, ინიციაცია ცოცხალი მასწავლებლის მიერ უნდა შესრულდეს.

როდესაც ვმუშაობდი ინდოეთის საკონსულოში, The New York Times-ში წავიკითხე მოწაფეზე, რომელიც ინიციაციას აძლევდა ოც ან ოცდაათ მისწრაფებულებს გარკვეული სულიერი მასწავლებლის ხელშეწყობით. ის ხალხს ინიციაციას აძლევდა სიგარეტის წევის დროს. ასეთი სახის ინციაცია სხვა არა არის რა გარდა დანაშაულისა. შეუძლებელია ადამიანს მისცე სიცოცხლის სუნთქვა სიგარეტის წევის დროს და შეუძლებელია მისცე ინიციაცია მოადგილეების მეშვეობით. თუ მოწაფე რეალიზებული სულია, მაშინ რა თქმა უნდა მას შეუძლია ინიციაციის მიცემა. მაგრამ როდესაც მასწავლებელმა მშვენივრად იცის, რომ მოწაფე არ არის რეალიზებული და თვითონ მოწაფემაც კარგად იცის ეს, მაშინ თუ მასწავლებელი ეუბნევა თავის მოწაფეს წავიდეს სხვების ინიცირებისათვის - ეს საშინელი შეცდომაა. თუ მასწავლებელი ათასობით მილის დაშორებითაა მაძიებლისგან, მაშინ მასწავლებელმა უნდა მისცეს ინიციაცია პირდაპირ ოკულტურ პლანზე. თუ მას არ შეუძლია ამის გაკეთება, მაშინ მას არა აქვს უფლება საკუთარ თავს სულიერ მასწავლებელს უწოდებდეს. ინიციაცია წარმომადგენლების მეშვეობით არასწორი და გამოუსადეგარია.

თუ მოწაფეს სურს მიიღოს შეგნებული ინიციაცია, პირველი რასაც მოელოდებიან მისგან არის თავმდაბლობა, უკიდურესი თავმდაბლობა. ნება მომეცით მოგიყვეთ ისტორია; ერთხელ მაძიებელი მივიდა სულერ მასწავლებელთან და უთხრა: "გთხოვ, მომეცი ინიციაცია." ის დიდი მაძიებელი იყო, მაგრამ სამწუხაროდ, საკმაოდ ამაყი. მასწავლეელმა უთხრა: "მე მზად ვარ ხვალ მოგცე ინიციაცია, მაგრამ შენ უნდა მომიტანო ან მომიყვანო ის, რაც შენზე ქვემდგომია."

მაძიებელი ბედნიერი იყო. მას ეგონა, რომ ეს ადვილი გასაკეთებელი იქნებოდა, რადგან თვლიდა, რომ ბევრი ადამიანი და ბევრი საგანი მასზე უსასრულოდ ქვემდგომი იქნებოდა. მეორე დღეს , მან ბალახის ღერო მიიტანა მასწავლებელთან და უთხრა: "აი ბალახის ღერო. დარწმუნებული ვარ, რომ მე უკეთესი ვარ ამ ბალახის ღეროზე."

მასწავლებელმა უთხრა: "შენ სულელო, შეხედე ამ ბალახის ღეროს; რამდენად ფართეა ამ ბალახის ღეროს გული! შენ ვინმეს ნებას მისცემ, გაიაროს შენ მკერდზე? შენ განრისხდები. მაგრამ ეს ბალახის ღერო საშუალებას გაძლევს გაიარო მის გულზე! ეს ბალახის ღერო უსასრულოდ უკეთესია შენზე. კიდევ რამე მომიტანე." მაძიებელი გაოგნებული დარჩა. ის ფიქრობდა: " შენ მე გამაბრიყვე. ახლა კი მეც სამგიეროს გადაგიხდი." მეორე დღეს მან მასწავლებელთან მიიტანა ღამის განავალი და უთხრა: "უთუოდ ეს ჩემზე ქვემდგომია."

მაგრამ მედიტაციაში მასწავლებელი ჩაწვდა მის არსს. განავლის სიწყისი - მშვენიერი ვაშლი აღმოჩნდა. ვაშლი საუბრობდა მასწავლებლის მეშვეობით: "რა უმადური ახალგაზრდა ხარ! როდესაც მე ასეთი მშვენიერი, ასეთი მომხიბვლელი, ასეთი გემრიელი ვიყავი, შენ აიღე და ხარბად შემჭამე. ეხლა უყურე ჩემი ცხოვრების გარდაქმნას: რა მშვენიერი ვაყავი და რა უშნო გავხდი. ვინ აგაბს პასუხს? შენ! ვინ მოგცა შენ ჩემი შთანთქმის ნება? მე მოგეცი, რადგანაც თანაგრძნობას, მზრუნველობასა და სიყვარულს განვიცდიდი შენს მიმართ. ასე რომ შენ არ ხარ ჩემზე უკეთესი."

ამ დროს მაძიებელმა გააცნობიერა, რომ არავინ და არაფერი დედამიწაზე, სინამდვილეში, არ შეიძლება მასზე ქვემდგომი იყოს. ის დაეცა მასწავლებლი ტარფებთან და თქვა: "მასწავლებელო, აქ მხოლოდ ერთია, ვინც ნამდვილად ქვემდგომია. არავინ არის დედამიწაზე ჩემსავით უღირსი, მაგრამ გთხოვ მიმიღე მოწაფედ."  

შრი ჩინმოის წიგნიდან "ქირომანტია, რეინკარნაცია და სიზმრის სამეფო"

 

  * * *

ლაჰირის ინიციაცია

ერთხელ საღამოს, შიამა ჩარან ლაჰირი, თავისი ხანმოკლე ჰიმალაებში მოგზაურობის დროს, სეირნობდა იმ ადგილებში, როდესაც მან ხმა გაიგო: "შიამა ჩარან, შიამა ჩარან". გაკვირვებულმა, მან ახლოს სადჰუ დაინახა, რომელიც მას ეძახდა. სადჰუ მივიდა მასთან და თქვა: "ვერ მცნობ, შვილო ჩემო?" და მან ჩამოუთვალა შიამას ბაბუის და მამის სახელები. მაშინაც შიამამ ვერ იცნო ის. სადჰუ მის მიმართ დიდ სიყვარულს ავლენდა, მან შემოიყვანა შიამა გამოქვაბულში და სამკაპი, ნაკურთხი წყლისთვის ჭურჭელი, ლომის ტყავი, ვეფხვის ტყავი და კრიალოსანი აჩვენა.

- ხომ არ გეცნობა? ეს ყველაფერი შენია.

მაგრამ შიამა ჩარანმა ვერაფერი იცნო. მაშინ სადჰუმ ხერხემალზე ხელი დაადო. იმ წამსვე შიამა ჩარანს გაახსენდა, რომ ეს ყველაფერი მას ეკუთნოდა.

- ჩემი სახელი ბაბაჯია, შვილო ჩემო, - უთხრა სადჰუმ - წინა ინკარნაციაში შენ ჩემი ახლო მოწაფე იყავი. შენ დატოვე სხეული სულიერი განვითარების ძალიან მაღალ სტადიაზე. მე მსურს, რომ შენ ამ ინკარნაციაში დაასრულო შენი სულიერი მოგზაურობა.

შიამა ჩარანი ქედი დახარა მასწავლებლის წინაშე და ატირდა. მან უთხრა, რომ არ სურს ცოლთან და ოჯახთან დაბრუნება, მაგრამ ბაბაჯიმ უთხრა: "არა, შენ მათთან უნდა დაბრუნდე. ღმერთს სურს, რომ ოჯახურ ცხოვრებით იცხოვრო და ამავე დროს რჩებოდე ცნობირების უმაღლეს მდგომარეობაში, რათა მეოჯახე ხალხს მაგალითი უჩვენო, თუ როგორ იცხოვრონ უკეთესი და სუფთა ცხოვრებით. მე რამოდენიმე დღეში ინიციაციას მოგცემ. და სანამ აქ ახლოს ხარ, ჰიმალაებში, ყოველდღე მოდი ჩემს სანახავად."

შიამა ჩარანი სიხარულით გადავსებული იყო იმის გამო, რომ მასთვის ინიციაციის მიცემას აპირებდა. ის წავიდა მადლიერებით და აღტაცებით სავსე გულით.

რამოდენიმე დრის შმდეგ ლაჰირი მასწავლებელთან მოვიდა. ბაბაჯიმ უთხრა: "შენი ინიციაციის დრო მოვიდა, მაგრამ ჯერ ეს სითხე უნდა დალიო."

შიამამ დალია დიდი რაოდენობით ზეთოვანი სითხე თიხის დოქიდან. სითხემ ღებინება გამოიწვია, და მას ბევრჯერ აღებინებდა. შემდეგ ბაბაჯიმ თქვა: "ეხლა შენ განიწმინდე, შვილო ჩემო. მე პურის, ჰალვას და სხვა ტკბილეულს გაძლევ. მიირთვი რამდენიც გინდა." შიამა ჩარანი გაუმაძღრად ჭამდა. შემდეგ მასწავლებელმა სიბრალულით, უსიტყვოდ და უპირობოთ მისცა ინიციაცია.

კომენტარი:
იმის თქმა, რომ სული მხოლოდ ერთი ინკარნაციითაა კურთხეული, ნიშნავს ჰიმალაების სიდიდის შეცდომის ჩადენა. ყოველი სული გადის ბევრ, ბევრ ინკარნაციას, სანამ განახორციელებს, გახსნის და გამოავლენს საბოლოო ჭეშმარიტებას. ჩვენ საწყისი წერტილიდან ვიწყებთ და ბოლოს მოდის დრო, როდესაც მიზანს ვაღწევთ. ყოველი ინკარნაცია ეხმარება სულს წინ იაროს განკუთვნილი მიზნისკენ. თუ ამ ინკარნაციაში რაღაცას ვიწყებთ და ვერ ვამთავრებთ, მაშინ ჩვენ უნდა დავასრულოთ ის შემდეგ ინკარნაციაში, და სანამ ამას არ დავასრულებთ, ჩვენ ვერ მოვიპოვებთ მუდმივ კმაყოფილებას. ყოველი ინკარნაცია რომოდენიმე ნაბიჯია მარადისობის გზაზე. თუ ჩვენ ვაგრძელებთ სვლას და სირბილს, ყოველი ინკარნაციაა, უდავოდ, წინსვლაა უფრო გამასხივოსნებელი და ასრულების მომტანი რეალობისკენ.

შრი ჩინმოი, წიგნიდან "ინდოეთი და მისი სასწაული-ნადიმი: ტრადიციული ინდური ისტორიები სულიერ მასწავლებლებზე

 

დედამიწის-რეალობისა და ზეცის-რეალობის ერთობლივი ენიციაცია

ერთ დღეს საშუალო ასაკის მამაკაცი და მისი მეუღლე მივიდნენ გამბჰირანანდასთან და სთხოვეს ინიციაცია. მასწავლებელმა უპასუხა: "დღეს არა, მაგრამ რამოდენიმე თვის შემდეგ მოგცემთ ინიციაციას.

მოხდა ის, რომ ცოლი მალევე მძიმედ დაავადდა და გარდაიცვალა. კაცი ძალიან სევდიანი იყო, მაგრამ ის მაინც არ კარგავდა იმედს გამბჰირანანდას ნამდვილი მოწაფე გამხდარიყო. ის მივიდა მასწავლებელთან და კვლავ სთხოვა ინიციაცია. მასწავლებელი დათანხმდა და დღეც დანიშნა.

ინიციაციის დღეს კაცმა შეეხვეწა მასწავლებელს, რომ მას ასევე გარდაცვლილი ცოლისთვისაც მიეცა ინიციაცია.

- ამას როგორ ვიზამ? ის მკვდარია, ის შენთან აღააა.

- არა, მისი სული არ მომკვდარა. შენ დაგვპირდი, რომ ირივეს მოგვცემდი ინიციაციას. თუ ინიციაციას მომცემ, შენ ასევი შეგიძლია მასაც რომ მისცე ინიციაცია. გთხოვ, იყავი მოწყალე, - ეხვეწებოდა კაცი და ბოლოს მასწავლებელი დათანხმდა.

გამბჰირანანდამ ორი ბალიში გვერდიგვერდ მოათავსა. კაცი ერთერთზე დაჯდა, მეორე კი თავისუფალი რჩებოდა. რამოდენიმე წუთის შემდეგ ხალხმა დაინახა, რომ ბალიში ამოძრავდა, და ყველამ აშკარად იგრძნო მაძიებლის ცოლის დასწრება. ასე და ამგვარად გამბჰირანანდამ ორივეს მისცა ინიციაცია.

კომენტარი:
ნამდვილი ინიციაციის პროცეში ძირითადად სულში ხდება, და არა სხეულის ცნობიერებაში. ინიციაციის დროს მასწავლებელი პირველ რიგში ეხმარება მაძიებელს გაიხსენოს დაპირება, რომელმაც მისმა სულმა მისცა აბსოლუტურ უზენაესს სანამ მსოფლიოს არენაზე მოვიდოდა. როდესაც მასწავლებელი აძლევს ინიციაციას მაძიებლის ფიზიკურს, ის ასუფთავებს მის გარე არსებობას, მის ფიზიკურ რელობაზე შეხებით. როდესაც ის მაძიებლის სულიერს აძლევს ინიციაციას, ის გადმოღვრის მასზე გამასხივოსნებელი სინათლის ნიაღვარს. ფიზიკური ინიციაცია სულიერ მოვალეობას გვახსენებს. სულიერი ინიციაცია ჩვენი ცნობიერების-სინათლის უკვდავებას გვახსენებს.

შრი ჩინმოი, წიგნიდან "ინდოეთი და მისი სასწაული-ნადიმი: ტრადიციული ინდური ისტორიები სულიერ მასწავლებლებზე"

 

<<< წინა "მედიტაცია მასწავლებელზე"    შემდეგი "მასწავლებელსა და მოწაფეს შორის ურთიერთობა" >>>

 

გურუ - სულიერი მასწავლებელი

"ნამდვილი სულიერი მასწავლებელი ცდილობს გამოიყვვანოს წინა პლანზე მოწაფის შინაგანი ღვთიურობა, რომელიც მოწაფის გულის სიღრმეებში იმყოფება. სულიერი მასწავლებლის სამუშაოა - აგრძნობინოს თავის მოწაფეებს ის, რომ სიყვარულის, ჭეშმარიტების და სინათლის გარეშე, ცხოვრება უაზრო და უნაყოფოა. ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ, რასაც აკეთებს გურუ მისი სულიერი შვილებისთვის არის ის, რომ გააცნობიერებინოს მათ რაღაც უკიდეგანო და უსასრულო მათში, რომელიც სხვა არაფერია გარდა თავად ღმერთისა." - შრი ჩინმოი

გურუ - სანსკრიტული სატყვაა და ნიშნავს "ის ვინც ასხივოსნებს". ის, ვისაც შეუძლია თქვენ გასხივოსნება შემოგთავაზოთ, გურუა. ჩემ შინაგან რეალიზაციაზე დაყრდნობით, არის მხოლოდ ერთი ნამდვილი გურუ, და ეს გურუ უზენაესია. ადამიანს არ შეუძლია იყოს ნამდვილი გურუ. ამის და მიუხედავად, რომ ერთადერთი გურუ უზენაესია, აქ დედამიწაზე ჩვენ ვაფასებთ დროს. და თუ ვინმეს მოვნახავთ, ვინც ჩვენს გასხივოსნებისკენ გზაზე დაგვეხმარება, ჩვენ მივიღებთ მის დახმარებას, და შეგვიძლია მას გურუ ვუწოდოთ.

ნამდვილი გურუ არ დაფრინავს სადღაც ცისფერ ცაში. ის ჩვენი გულის ფარულ სიღრმეებშია. თქვენ შეგიძლიათ იკითხოთ: "თუ ის ჩვენ გულში იმყოფება, რა საჭიროა სხვისგან დახმარების მიღება, მის აღმოსაჩენად?" იმისდა მიუხედავად რომ ეს შეუფასებელი საგანძური ჩვენს გულებში იმყოფება, ჩვენ არ შეგვიძლია მისი დანახვა თუ შეგრძნობა, ამიტომაც გვჭირდება დახმარება. ჩვენი მეგობარი, რომელსაც გურუს ან სულიერ მასწავლებელს ვეძახით, შემოდის ჩვენს ცხოვრებაში და გვასწავლის თუ როგორ მოვძებნოთ ჩვენი საკუთარი საგანძური.

შრი ჩინმოი,"მედიტაცია"

უპანიშადები გურუს შესახებ

უპანიშადების ხეჩჰანდოგია უპანიშადა, რომელიც სამა ვედიდან გამომდინარეობს, ეუბნება გულწრფელ მაძიებლებს ძალიან მნიშვნელოვან რამეს. კითხვა, რომელსაც ხშირად უსვამენ სულიერ მასწავლებლებს, ასეთია: "რატომ გვჭირდება მასწავლებელი? ნუთუ არ შეგვიძლია თვითონ შევიცნოთ ღმერთი?" ჩჰანდოგია უპანიშადაში არსებობს ეჭვიანი და არამისწრეფებული ადამიანების, რომლებიც კამათის გულისთვის კამათობენ, დარწმუნების განსაკუთრებული ხერხი.

ჩჰანდოგია უპანიშადა გვეუბნება: "იფიქრეთ თქვენზე, როგორც მგზავრზე. თქვენ დაიკარგეთ და ყაჩაღი თავს გესხმით. ის მთელს თქვენს სიმდიდრეს გართმევთ და გიკრავთ თვალებს. შემდეგ მას მიყავხართ შორეულ ადგილას და თქვენ გტოვებთ მანდ. თავდაპირველად თქვენ ყურება და გადაადგილება შეგეძლოთ, მაგრამ ახლა თქვენი ბედი სავალალოა. თქვენ ვერ ხედავთ, თქვენ არ შეგიძლიათ სიარული, თქვენ უმწეო ბავშვივით ტირიხართ, მაგრამ საშველი არ არის." (Chandogyopanisad VI 14.1-2)

ახლა ვივარაუდოთ, რომ ვინმე მოდის, და ათავისუფლებს თქვენს თვალებს და მიდის. ახლა კი თქვენ გზებს ხედავთ ირგვლივ, მაგრამ არ იცით, რომელი აირჩიოთ, და რომც იცოდეთ, მაინც ვერ გაჰყვებოდით მას, რადგან თქვენი ფეხები და ხელები კვლავ შეკრულია. ეს სწორედ იმ მაძიებლის მდგომარეობაა, რომელსაც სურს თვითონ შეიცნოს ღმერთი. მაგრამ ვივარაუდოთ, ვინმე მოდის, ბოლომდე გათავისუფლებთ და გზას გიჩვენებთ, რომელიც მიგიყვანთ სახლამდე. ამ ადამიანმა ნამდვილად სიკეთე გაგიკეთათ. თუ მისი რწმენა გექნებათ და დარწმუნება საკუთარ თავში, თქვენ სწრაფად და უთუოდ მიაღწევთ თქვენს დანიშნულებას. თუ მისი რწმენა გაქვთ, მაგრამ საკუთარი მიზნის მიღწევის შესაძლებლობებში დარწმუნება არ გაქვთ, მაშინ ის თქვენს გვერდით ივლის იმისთვის, რომ დაგეხმაროთ. იგივე მასწავლებელი, რომელმაც სიბრმავისგან გაგანთავისუფლათ და გზა გიჩვენათ, გზას გააგრძელებს თქვენთან ერთად, თქვენში, რათა შთაგაგონოთ. ის იმოქმედებს, როგორც თქვენი საკუთარი შთაგონება, რათა განკუთვნილი მიზნისკენ გაგიძღვეთ.

თუ სულიერი მასწავლებლისგან ასეთი სახის დახმარებას იღებთ, თქვენი ცხოვრება შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს, ნაყოფის მომტანი იყოს და თქვენ შეგიძლიათ ირბინოთ მიზნისკენ ყველაზე სწრაფად. წინააღმდეგ შემთხვევაში, დღეს თქვენ ივლით ამ გზაზე, ხმალ იმ გზაზე, ზეგ კი რამე სხვა გზაზე. თქვენ, შეიძლება, გაქვთ უნარი იაროთ, მაგრამ თქვენ ისევ და ისევ ამომავალ წერთილს დაუბრუნდებით დამარცხების და იმედგაცრუების გრძნობით. თუ, უნართან ერთად, თქვენ იცით სწორი გზა და გყავთ ნამდვილი მასწავლებელი, რომელიც გეხმარებათ, მაშინ ვის შეუძლია ხელი შეგიშალოთ თქვენი გამკუთვნილი მიზნის მიღწევაში? როგორც კი აღწევთ თავის განკუთვნილ მიზანს, თქვენ აღწევთ ღვთის მწვერვალებს და იწყებთ ღვთის სინათლის გამოვლენას აქ, დედამიწაზე. თქვენ ასრულებულნი ხართ - ასრულებული სიმრავლე მთლიანობის ჩახუტებაში.

შრი ჩინმოი,"უპანიშადები: ინდოეთის სულის გვირგვინი"

 

რისთვის გვჭირდება სულიერი მასწავლებელი?

შრი ჩინმოი, ღიმილიშრი ჩინმოი: რისთვის დადიხართ უნივერსიტეტებში? იმისთვის რამე რომ ვისწავლოთ, ჩვენ გვჭირდება მასწავლებლის დახმარება.თუ ჩვენ გვინდა სიმღერის სწავლა, ჩვენ მივდივართ მომღერალთან; თუ ჩვენ გვინდა ცეკვის სწავლა , ჩვენ მოცეკვავესთან მივდივართ. ამის მსგავსად, თუ ჩვენ გვინდა შინაგანი ცოდნა , ჩვენ გვჭირდება სულიერი მასწავლებლის დახმარება და ხელმძღვანელობა. ყველაფრისთვის გვჭირდება მასწავლებელი, მაგრამ არა სულიერი ცხოვრებისათვის - ეს ხომ აბსურდია!

თუ დედამ არ ასწავლა ბავშს, როგორ ისწავლის ის ანბანს? ამიტომ, როდესაც შევდივართ სულიერ ცხოვრებაში, ჩვენ სულიერი მასწავლებლის კურთხევა და მზრუნველობა გვჭირდება; და როდესაც მივიღებთ ხარისხს - როდესაც ჩვენ ვართ რეალიზაციის ზღვარზე ან მივაღწიეთ რეალიზაციას - მაშინ ჩვენ ვამთავრებთ სასწავლებელს და მისი დახმარება აღარ გვჭირდება.

მართალია, სინათლე თქვენშია, მაგრამ სანამ ვინმე არ გიჩვენებთ სად მოძებნოთ სინათლე, თქვენ არ შეგიძლიან მისი დანახვა. სიმდიდრე თქვენს შიგნითაა, მაგრამ თქვენ გჭირდებათ ადამიანი, რომელიც მიგიყვანთ ზარდახშამდე და დაგანახებთ თუ როგორ გახსნათ ის.

ათასწლეულობით ჩვენ უვიცობის ზღვეში დავცურავდით. გაღვიძებისთანავე, მოგვინდა გადაგვეცურა ეს ზღვა და აღმოვჩენილიყავით სინათლის და აღტაცების ოკეანეში. თუ ჩვენ ვიცით, რომ არის მენავე და მას ნავი აქვს, რომელიც უსაფრთხოდ მიგვიყვანს მიზნამდე, მაშინ ბუნებრივია, ჩვენ შევეცდებით მისგან დახმარების მიღებას. ნამდვილი სულიერი მასწავლებელი იცის გზა და აუცილებლად დაგვეხმარება ჩვენ მიზნის მიღწევაში. მენავესავით, ის მიგვიყვანს მეორე ნაპირისაკენ.

შრი ჩინმოის, "დედამიწის ვედრება ხვდება ზეცის ღიმილს"

 

როგორ შეიძლება ვიცნოთ ჭეშმერიტი ცოცხალი მასწავლებელი?

შრი ჩინმოი, ღიმილიშრი ჩინმოი: ადამიანს შეუძლია იცნოს ჭეშმარიტი მასწავლებელი თუ, მასწავლებელთან მიახლოვებისას, მისი შიინაგანი არსება ივსება აღწაცებით და ექსტაზით. თუ თქვენ ჭეშმარიტი სულიერი მასწავლებლის წინაშე დგახართ, რომელიც თქვენთვის არის განკუთვნილი, მაშინ თქვენი გარე არსებაც კი აივსება უზომო სიხარულით და ექსტაზით. ასევე, ის შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი მასწავლებელი, მაგრამ თუ ის არ არის თქვენთვის განკუთვნილი, მაშინ თქვენ დაუყონებლივ ვერ განიცდით ინტენსიურ სიხარულს. და თუ ის არ არის ჭეშმარიტი მასწავლებელი, თქვენ კი გულწრფელი ხართ, მაშინ თქვენ საერთოდ არ გექნებად სიხარულის განცდა. რა თქმა უნდა, თუ თქვენ ვერაფერი მიიღეთ მასწავლებლისგან, თქვენ ყოველთვის ვერ შეძლებთ იმის თქმას, რომ ის არ არის ჭეშმარიტი; თქვენ შეიძლება იმყოფებოდეთ ძალიან დაბალ ცნობიერებაში და მაშინ თქვენ იმ მასწაწავლებლის სინათლეს ვერ იგრძნობთ. მაგრამ თუ თქვენი გული შესძახებს ჭეშმარიტ სულიერ მასწავლებელს, მაშინ თქვენ აუცილებლად იგრძნობთ რამეს ჭეშმარიტ მასწავლებელში. და თუ ეს მასწავლებელი განკუთვნილია თქვენთვის, მაშინ მასში ნახავთ ყველაფერს, რაც გჭირდებათ ამ ცხოვრებაში.

შრი ჩინმოის წიგნიდან : " შრი ჩინმოი საუბრობს", ნაწილი მე-5

 

თუ შეუძლია მასწავლებელს მიიღოს და გაუძღვეს ახალ მოწაფეებს, მას შემდეგ რაც ტოვებს დედამიწას?

შრი ჩინმოი: რა თქმა უნდა, ეს შესაძლებელია. შეხედეთ ქრისტეს, მაგალითისათვის. დიდი მასწავლებლები, როგორებიცაა ქრისტე, კრიშნა, ბუდა, რამაკრიშნა და სხვა, იყვანენ და უძღვებიან თავის მიმდევრებს. მათ თავისუფალი მისადგომი აქვთ დედამიწის ცნობიერებასთან, იმის და მიუხედავად, სადაც არ უნდა იმყოფებოდნენ ისინი. მაგრამ ჩვეულებრივ მასწავლებლებს - არის ბევრი სხვა მასწავლებელი, სვამი და ასე შემდეგ - რომლებსაც ამის გაკეთება არ შეუძლიათ. არის რამოდენიმე, რომლებსაც არ შეუძლიათ მოწაფეების გაძღოლა, დედამიწაზე ყოფნისაც კი. მაგათ ყავთ მილიონობით მოწაფე, მაგათ ძალა არც აქვთ გაუძღვნენ მოწაფეებს, მაშინაც კი როცა ისინი მათ ცხვირწინ არიან. მაშ რანაირად ოცნებობენ ისინი გაუძღვნენ მათ, ზეცაზე აღმოჩენისას?

ეს ასევე მოწაფეზეცაა დამოკიდებული. თუ ის პირველი კლასის ნამდვილი მოწაფეა, რომელიც ყოველთვის მასწავლებელზე ფიქრობს და მედიტირებს, მაშინ მასწავლებლისათვის ბევრად ადვილია გაუძღვეს ამ მოწაფეს. მაგრამ თუ ეს მეოთხე კლასის მოწაფეა, რომელიც მუდამ დაკავებულია მიწიერი აზრებით და იდეებით, როგორ შეუძლია მასწავლებელს შეაგნებინოს მას თავისი ხელმძღვანელობა? მაშ ასე, ეს დამოკიდებულია მასწავლებლის დონეზე და მოწაფის ამთვისებლობაზე.

შრი ჩინმოი,"ღმერთი, ავატარები და იოგები"

 

<<< წინა "მაძიებილი და მოწაფე"      შემდეგი "მედიტაცია მასწავლებელზე" >>>

სინდიცირებული მასალა