გურუ

warning: Creating default object from empty value in /home/selfge/self-discovery.ge/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 34.

შრი ჩინმოი

შრი ჩინმოი

შრი ჩინმოი (Sri Chinmoy) კუმარ გჰოში დაიბადა 27 აგვისტოს 1931 ბენგალიის პატარა სოფელ შაკპურაში, ჩიტაგონგში. მაშინ ის ინდოეთის ნაწილი იყო, ახლა კი ჩიტაგონგი ბანგლადეშის შემადგენლობაშია.

შრი ჩინმოი ან "მადალი", ასეთი იყო მისი მეტსახელი იმ დროს, ენერგიით სავსე და ასევე ცოტათი ცელქი ბავშვი იყო, მას უყვარდა მოძრაობა.[2] ადრეულ ასაკში მან გამოცადა ინტენსიური მისტიკური ხილვა, რომლის დროსაც მან "აბსოლუტური უზენაესი" იხილა. მალე, ამ გამოცდილების შემდეგ, 12 წლის ასაკში, ის შევიდა შრი აურობინდოს აშრამში, სადაც ბევრ საათს მედიტაციებში ატარებდა.[3] ეს ზუსტად აშრამში მოხდა, მისმა ძმამ ჩიტტამ (Chitta) მას სახელი "ჩინმოი" მისცა, რაც "ღვთიური ცნობიერებით სავსეს" ნიშნავს.[4] ის აშრამში 20 წელი ცხოვრობდა, თივისი დროს დიდ ნაწილს მედიტაციის პრაქტიკაში და ლექსების წერაში ატარებდა. ის იხსენებს, თუ როგორ დგებოდა ძალიან ადრე, დილის 2:07, მედიტაციაზე, და ბევრი საათით მედიტაციაში იძირებოდა. მედიტაციაში ბევრ საათს ყოფნასთან ერთად, შრი აურობინდოს აშრამის ფილოსოფია წაახალისებდა აქტიურ გარე ცხოვრებას. შრი ჩინმოი მონაწილეობას იღებდა აშრამის აქტიურ ცხოვრებაში, ის კარგი ფეხბურთელი და ათლეტი იყო. მან 2-ჯერ აშრამის დეკატლონში გაიმარჯვა და რამოდენიმე წლის განმავლობაში 100 მეტრზე უსწრაფესი მორბენალი იყო.[5]

1964 წელს შრი ჩინმოიმ იგრძნო შინაგანი შთაგონება გამგზავრებულიყო დასავლეთში და შეეთავაზებინა სულიერი სიბრძნე და პრაქტიკა დასავლეთის მაძიებლებისთვის. ბოლო 1960-ან წლებში ამერიკა გადიოდა სოციალურ ცვლილებების ეტაპს; ახალგაზრდობა ეჭვის ქვეს აყენებდა არსებულ იდეებს. ამ სიტუაციაში აღმოსავლური იდეების და ინდური იოგის მიმართ ჩნდება დაინტერესება. ალბათ ეს ყვალაზე ნათლად "Beatles"-მა გამოხატეს, როდესაც ინდოეთში მაჰარიშის (Maharishi) აშრამს ესტუმრეს.

აღმოსავლური სულიერების სწავლით ხელმისაწვდომი ფორმით, შრი ჩინმოიმ სწრაფად მიიზიდა მოწაფეთა ჯგუფი და დააარსა პიველი შრი ჩინმოის ცენტრი, სადაც მისი მიმდევრები იკრიბებიან შეხვედრებისთვის და მედიტაციისთვის. ახლა 350-ზე მეტი შრი ჩინმოის ცენტრი არსებობს ევროპის, ამერიკის, აზიის, ავსტრალიის ბევრ ქვეყნებში.

რამოდენიმე წლის განმავლობაში შრი ჩინმოი და მისი მოწაფეები გამოსცემდნენ ჯურნალს "აუმ მეგეზინს" (Aum Magazine). Aum Magazine-ში იბეჭდებადა ძირითადად შრი ჩინმოის ლექციები, საუბრები, ნაშრომები. Aum Magazine-ის პირველი ასლი ინდოეთის პრეზიდენტს დოქტორ რადჰაკრისნანს (Dr S. Radhakrishnan) გაეგზავნა. პრეზიდენტმა დიდად შეაქო ჟურნალი მისი სულიერი ხილვისა და სიცხადის გამო.[6] Aum Magazine-ი აღარ გამოდის, მის ნაცვლად შრი ჩინმოის ნაყოფიერი შემოქმედება დაიბეჭდა 1.500 წიგნის სახით. ასევე ბევრი გამოუქვეყნებელი ნაშრომი არსებობს, რომელიც ახლო წლებში გამოჩენას ელოდება.

თავისი მოწაფეებთან მუშაობის გარდა, ის თავის სულიერ მესიჯს ავრცელებდა მსოფლიოს უნივერსიტეტებში ლექციების წაკითხვით. 1968 წლიდან, მისი პირველი სალექციო ტურის შემდეგ, ის კითხულობდა ლექციებს ოქსფორდის, კემბრიჯის, ჰარვარდის, პრინსტონის, მოსკოვის სახელმწიპო და ბევრ სხვა უნივერსიტეტებში და სასწავლებლებში. ეს ლექციები გამოიცა და ითარგმნა 25 ენაზე. 1974 წლის ლექციების ტური 50 შტათში წიგნად გამოიცა სახელწოდებით"ორმოცდაათი თავისუფლების ნავი ერთი ოქროს ნაპირისკენ" (Fifty Freedom-Boats to One Golden Shore).[7]

1970 წლიდან , შრი ჩინმოი მსახურებდა, როგორც გაერთიანებული ერების სამედიტაციო ჯგუფის ხელმძღვანელი, ნიუ-იორკის გაეროს შტაბ ბინაში. გაერთიანებულ ერებში მან მედიტაციები დაიწყო იმჟამინდელი გენერალური დირექტორის უ ტანის მოწვევით. უ ტანმა ეს კომპლიმენტი შრი ჩინმოის უბოძა:

"მე თქვენზე მსმენია ბევრი, ბევრი ადამიანისგან. ისინი, ვინც თქვენზე მესაუბრება, ყველა მადლიერები და აღტაცებულები არინ თქვენით, მე კი პირადად ვგრძნობ, რომ თქვენ ასრულებთ ყველაზე მნიშვნელოვან ამოცანას გაერთიანებული ერებისთვის. თქვენთან შეხვედრა ეს ჩემთვის დიდი პატივია. იგრძენით ჩემი გულწრფელი პატივისცემა და გულწრფელი მზრუნველობა, იმისთვის რასაც თქვენ აკეთებთ კაცობრიობისთვის."
29 თებერვალი, 1972 წელი. - წყარო

გაერო შტაბ-ბინაში შრი ჩინმოი კვირაში ორჯერ ატარაბდა მედიტაციებს გაეროს დელეგატებისთვის და თანამშრომლებისთვის. ის თავის მუშაობას ხედავდა, როგორც მნიშვნელოვან ნაბიჯს მშვიდობისა და ურთიერთგაგების განვითარებაში მსოფლიოს ერებს შორის.

ბოლო წლებში შრი ჩინმოი უფრო ემხრობოდა სამედიტაციაო მუსიკის კონცერტების შეთავაზებას, ვიდრე ლექციების წაკითხვას. მას დედამიწის ირგვლივ 777 მშვიდობის კონცერტი აქვს ჩატარებული.[8] შრი ჩინმოი თავის კონცერტებს იწყებდა სამედიტაციო მუსიკით, როგორც წესი, მის საყვარელი ინსტრუმენტზე ესრაჟზე. ეს მდუმარების მომენტები აძლევდენ მას საშუალებას მედიტატიურ ცნობიერებაში შესულიყო.

უამრავი თავისი მოღვაწეობით შრი ჩინმოი აცხადებს, რომ მისი მთავარი ამოცანაა აამაღლოს მაძიებლების ცნობიერება.[9] მისი სწავლება ინდური იოგას ფილოსოფიაზეა დაფუძნებული. მას დაწერილი აქვს ვრცელი კომენტარები ვედებზე, უპანიშადებზე, ბჰაგავად-გატაზე. ამასთან ერთად შრი ჩინმოიმ თავისი საკუთარი სტილი განავითარა. კერძოდ ის ფართოდ იყენებს მოკლე მასწავლებად აფორიზმებს. ამ აფორიზმების ან მოკლე ლექსების მიზანია, გაუწიონ ხელმძღვანელობა სულიერ პრაქტიკაში. შრი ჩინმოი ამბობს, რომ მისი გზა - უბრალიების გზაა:

"ჩვენი გზა, ძირითადად, გულის გზაა და არა გონების გზა." [10]

შრი ჩინმოი თავად გრძნობს, რომ გულზე კონცენტრაციით მაძიებელს შეუძლია ღვთიური სიყვარულის წინა პლანზე გამოიყვანა, და ეს მიზნისკენ მიმავალი ყველაზე მოკლე გზაა:

"როგორ შეგვიძლია გამოვიყვანოთ ჭეშმარიტება თავისი საკნიდან? და ისევ, მინდა ვთქვა: სიყვარულით. სიყვარულით ვისადმი? სიყვარულით ღვთისადმი. და ვინ არის ღმერთი? ღმერთი ჩვენში მყოფი უმაღლესი გასხივოსნებული ნაწილია. ღმერთი სხვა არავინ და არაფერია."  [11]

შრი ჩინმოის ფილოსოფიის მთავარი ასპექტი ის იყო, რომ რაც არ უნდა ეკეთებინა, მას სურდა გამოეტანა  წინა პლანზე თვითდაძლევის კონცეპცია. ღრმა მედიტაციის მდგომარეობიდან მას შეეძლო შთაგონების შინაგანი წყაროს გამოტანა, რამაც გამოიწვია უპრეცენდეტო რაოდენობრივი და მრავალფეროვანი შემოქმედებითი და სპორტული აქტივობა. მას დაწერილი აქვს 20.000-მდე სიმღერა, 50.000 მეტი ლექსი, ჩატარებული აქვს 700 მეტი კონცერტი, შექმნილი აქვს 150.000 მხატვრული ტილო და 16 მილიონი გრაფიკული ნახატი. [12] შრი ჩინმოის  გარბენილი აქვს რამოდენიმე მარატონი და ულტრა მარატონი. 74 წლის ასაკში მან დაიწყო სიმძიმეების აწევა, ბევრი მასალა დოკუმენტურადაა აღბეჭდილი და შესრულებულია ბევრი ცნობილი ხალხის თანდასწრებით და მონაწილეობით.[13]

1990 წლიდან შრი ჩინმოიმ უნიკალური ჩიტების-სულების ხატვა დაიწყო. ეს ჩიტები მისი სულიერი შემოქმედების, როგორც მან თვითონ უწოდებდა "ჯარნა-კალა"-ს, სიმბოლოდ იქცნენ. შრი ჩინმოის უყვარს ჩიტები, რადგანაც გრძნობს, რომ ისინი ადამიანის სიმაღლისკენ მისწრაფებულ სულებს განასახიერებენ, რომლებიც ცდილობენ ფიზიკური სხეულის შეზღუდულობის გადალახვას.[14] ეს ნახატები გამოფენილნი იყვნენ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში, პარიზში ლუვრში და სხვა ცნობილ მუზეუმებსა და დარბაზებში.[15] ზოგი დამთვალიერებელი ეჭვით უყურებს ნამუშევრების ხარისხს. შრი ჩინმოი პასუხობს, რომ არანაირი კონფლიქტი არაა რაოდემობასა და ხარისხ შორის.[16] რადგან მისი მედიტაცია მას საშუალებას აძლევს არხი გახდეს შემოქმედების შინაგანი ნაკადისათვის.[17]

"ჩემი სულიერება, ჩემი შემოქმედება, ჩემი პოეზია, ჩემი წიგნები, ჩემი მუსიკა, ყველა ჩემი შემოქმედებითი გამოხატვა ოჯახს ქმნის, სულიერ ოჯახს. ჩემი ოჯახის წევრები წამიყვანენ ყველგან, სადაც საჭირო ვიქნები, რათა მისწრაფებულ კაცობრიობას ვემსახურო. სულიერი გამოხატვის რა ფორმაც არ უნდა ჩათვალოს საჭიროდ მაძიებლმა თავისი მისწრაფების გაზრდისთვის, ის ჩემგან ამის აღებას შეძლებს." [18]

დილით 2007 წლის 11 ოქტომბერს შრი ჩინმოი შევიდა მაჰასამადჰში. მისი ცხოვრების ბოლო სტრიქონები ასეთი იყო:

"ჩემი ფიზიკური სიკვდილი
არ არის ჩემი ცხოვრების დასასრული.
მე მარადიული მოგზაურობა ვარ."

- შრი ჩინმოი

მოკლე ვიდეო შრი ჩინმოის ცხოვრებაზე:

 

ამ ვიდეოში შრი ჩინმოი საუბრობს გაეროს შინაგან როლზე:

 ავტორი: Tejvan Pettinger

 

ბმულები:

ოფიციალური ვებგვერდი. შრი ჩინმოის ცენტრი რეგულარულად აწყობს ლექციებს და პრაქტიკულ სემინარებს იოგასა და საკუთარი შინაგანი პოტენციალის გახსნაზე, კოცერტებს, გამოფენებს, პოეზიის საღამოებს და სპორტულ ღონისძიებებს.

 

 

ბიოგრაფიული წყაროები:

 

[1] To The Streaming Tears Of My Mother's Heart And To The Brimming Smiles of My Mother's Soul, Agni Press, New York, 1994.

[2] Early Years of Sri Chinmoy

[3] Biography Sri Chinmoy – Gale Publications

[4] Chitta’s Reminiscences [Source: "Chitta's Notebook" in Sri Chinmoy, My Brother Chitta, Aum Publications, Jamaica, New York, 1998. Available at http://www.srichinmoylibrary.com/brother-chitta-madal/36.html

[5] Ashram Years

[6] The luminous Life of Sri Chinmoy – Tiny Tot Publications Delhi

[7] 50 Freedom Boats to One Golden Shore

[8] List of Sri Chinmoy Concerts at Sri Chinmoy Centre

[9] Inspiration, Aspiration and Realisation

[10] Our Path  Sri Chinmoy.org-ზე

[11] Our Path  Sri Chinmoy.org-ზე

[12] List of achievements at Sri Chinmoy Biography

[13] Weightlifting of Sri Chinmoy

[14] Art of Sri Chinmoy

[15] Sri Chinmoy Art

[16] Sri Chinmoy on his poetry

[17] Sri Chinmoy Art

[18] Quote on spirituality

 

 

<<< გვერდიზე "სულიერი მასწავლებლები"

შრი აურობინდო

შრი აურობინდო, ინდოეთის პატრიოტი, პოეტი, ფილოსოფოსი და სულიერი გურუ დაიბადა კალკუტაში 1872 წლის 15 აგვისტოს.

შრი უარობინდომ თავისი პიროვნებად ჩამოყალიბების პერიოდი ინგლისში გაატარა, ის წმინდა პავლეს და სამების (ლონდონში) კოლეჯში და შემდეგ კინგს კოლეჯში (კემბრიჯში) სწავლობდა, სადაც იგი დიდ წარმატებას აღწევდა კლასიკური და ინგლისური ლიტერატურის შესწავლაში. 1892 წელს ინდოეთში დაბრუნდა და ღრმად ჩაერთო ინდოეთის გამანთავისუფლებელ მოძრაობაში, იგი ნამდვილი ლიდერი და ერთერთი ყვალაზე რადიკალურად განწყობილი ნაციონალისტი პოლიტიკოსი იყო. თავისი რადიკალურობის გამო ის დააკავეს და ალიპორის ციხეში ჩასვეს, როგორც ბომბის აფეთქებაში ეჭვმიტანილი. და აქ, ციხეში, შრი აურობინდომ მნიშვნელოვანი სულიერი გამოცდილება მიიღო, მან გააცნობიერა ღვთიური შინაგანი ხელმძღვანელობა და ასევე შეიცნო ღვთის ყველგანმყოფობა ბნელ ციხის საკანშიც კი.

ადვოცატის მიერ ვალდებულების აღების გამო, შრი აურობინდო გათავისუფლებულ იქნა ბრალდების წაყენების გარეშე. მაგრამ ამ გამოცდილებამ შეცვალა შრი აურობინდოს მსოფლმხედველობა. იმ დროდან ის წავიდა პოლიტიკიდან და მთელი თავისი ძალები სულიერებას მიუძღვნა.

აურობინდო იოგას შეუდგა 1904 წელს 32 წლის ასაკში. მან გურუს გარეშე დაიწყო იოგის პრაქტიკა. შემდეგ კი ის მედიტაციის მასწავლებელს იოგს ლილე მაჰარაჯს შეხვდა. მან ასწავლა შრი აურობინდოს თუ როგორ გაეკონტროლებინა გონება და არ შემოეშვა აზრები გონებაში. შრი აურობინდო მიყვებოდა მის ინსტრუქციებს, 3 დღეში წარმატებას მიაღწია გონების სრული დაცარიელების პრაქტიკაში და შევიდა ნირვანას მდგომარეობაში. ამ მდგომარეობის მისაღწევად თავად ლილე მაჰარაჯს 6 წელი დაჭირდა. ლილე მაჰარაჯი გაოცებული იყო ახალგაზრდა შრი აურობინდოს პროგრესით.

1910 წელს შრი აურობინდო პონდიჩერიში გაემგზავრა, სადაც მას შეეძლო მშვიდად გაეღრმავებინა იოგის პრაქტიკას. 1914 წელს მას ფრანგი ქალბატონი შემოუერთდა, მირა რიჩარდსი, რომელსაც შემდგომში იცნობდნენ, როგორც შრი აურობინდოს აშრამის დედას. ამათმა ერთად დააარსეს შრი აურობინდოს აშრამი, რომელსაც უერთებოდნენ მაძიებლები, რომლებსაც იზიდავდა მათ მიერ იოგის დინამიური ინტერპრეტაცია.

თავისი მოწაფეებისთვის ის არა მხოლოდ სულიერი გურუ, არამედ პოეტიც, ფილოსოფოსიც და მწერალიც იყო. მისი ძირითადი ნაშრომებია "ცხოვრება ღვთიური", "იოგის სინთეზი", "ესეები გიტაზე" და "სავიტრი". "სავიტრი" პოეზიის ეპიკური ნაწარმოებია, შრი აურობინდო მასზე დაახლოვებით 20 წლის განმავლობაში მუშაობდა.

შრი აურობინდო არ უარყოფდა სამყაროს, როგორც წარსულის ინდოელმა იოგებმა. ამის მაგივრად, შრი აურობინდომ განაცხადა, რომ მთელი ცხოვრება იოგაა; შეგნებული მისწრაფებით ადამიანს შეუძლია შევიდეს უმაღლეს ცნობიერებაში - ჭეშმარიტების და შინაგანი ჰარმონიის ცნობიერებაში. შრი აურობინდომ ამ ახალ ცნობიერებას სუპრამენტალური უწოდა.

"აღსდექ, დაძლიე საკუთარი თავი
შენ ადამიანი ხარ, და ადამიანის მთელი ბუნება
მასზე მეტი უნდა გახდეს."
- შრი აურობინდო

1947 წელს მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა, როდესაც ინდოეთმა სრულ დამოუკიდებლობას მიაღწია. ეს შრი აურობინდოს მიზანი იყო, რომლისკენაც ის მიისწრაფვოდა, მისი პოლიტიკიდან წასვლის მიუხედავად. ინდოეთის დამოუკიდებლობა მიღწეულ იქნა მის დაბადების დღეს 15 აგვისტოს.

40 წლის მანძილზე, შრი აურობინდო დაუღალავად მუშაობდა დედამიწაზე თავის ღვთიური ცხოვრების ხილვის გამოვლენაზე. მის შემოქმედებაში და პოეზიაში, რომელიც ჩვენ ფასდაუდებელ სულიერ მემკვიდრეობად დაგვიტოვა, აისახა მისი იმედები კაცობრიობის ოქროს მომავალზე.  1950 წლის 5 დეკემბერს შრი აურობინდო მაჰასამადჰში შევიდა.

 

ავტორი: R.Pettinger

 

საიტები შრი აურობინდოზე:

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

იესო ქრისტე

იესო ქრისტე

იესო ქრისტე ქრისტიანობის ცენტრალური და, უდავოდ, დასავლური საზოგადოებიოს განვითარების ყველაზე გავლენიანი ფიგურაა. ზუსტი ისტორიული ჩანაწერების უქონლობის გამო, არსებობს დავა მისი ცხოვრების ზუსტი დეტალებისა და სწავლების შესახებ. ყველაზე ფართოდ გამოყენებული წყაროებია 4 კანონიკური სახარება - მათესი, მარკოზისა, ლუკასი და იოანესი. სავარაუდოდ ისინი დაიწერა 70-200 წლის შემდეგ ქრისტეს გარდაცვალებიდან. ასევე არსებობს მრავალი სხვა არაკანონიკური სახარება, როგორიცაა: თომასის, პეტრეს, მარია მაგდალენას და სხვა. განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი მკვდარი ზღვის გრაგნილების აღმოჩენა იყო, რომლებმაც ადრე დაკარგული ტექსტები გაგვაცნეს.

ნაზარეთში ეყოლა მარიამს და იოსებს იესო. მათეს და ლურას სახარების მიხედვით, იესო ბოსელში დაიბადა, ბეთლეემში. მათ ასევე მიაჩნიათ, რომ მარიამი იყო ქალწული და დაბადება "სულიწმინდის" სასწაული იყო.

სახარების მიხედვით, იესოს დაბადება ანგელოზმა აუწყა ახლომდებარე მინდვრებში მყოფ მწყემსებს. მოგვიანებით იესოს ესტუმრა 3 ბრძენი აღმოსავლეთიდან და შესთავაზეს საჩუქრები: ოქრო, საკმეველი და მირონი.

იესოს ადრეული წლების ცხოვრება ნაკლებადაა ცნობილი, სახარება ყურადღებას ამახვილებს ცხოვრების ბოლო რამოდენიმე წელზე, როდესაც ის აქტიურად ავლენდა თავის ღვთიურ მისიას. თუმცა, ვარაუდობენ, რომ ის მამამისის გზას მიჰყვებოდა და დურგალის ხელობას სწავლობდა. ზოგი ვარაუდობს, რომ ამ პერიოდში იესო მოგზაურობდა ინდოეთსა და სპარსეთში, სადაც ის სწავლობდა და ითვისებდა ინდოეთის სულიერებას, სანამ ნაზარეთში დაბრუნდებოდა და თავის სულიერ მისიას დაიწყებდა.

სამივე სახერების მიხედვით, იესო იოანე ნათლისმცემლის მიერ იყო მანათლული, მდინარე იორდანში. ეს სიმბოლური ნათლობა ქრისტეს ღვთიური მისიის დასაწყისია.

ნათლობის შემდეგ, იესომ 40 დღე უდაბნოში გაატარა, სადაც მას ეშმაკი აცდუნებდა, მან ეს გამოცდა ჩააბარა, იესომ უარი თქვა მიწიერ სიმდიდრეზე. იესოს სწავლება მოკლე, ძლიერი და გამომეტყველი გამოცხადებებით ხასიათდებოდა, რომლებიც მსმენელის წარმოსახვას იპყრობდა. მისი ყველაზე ცნობილი სწავლება მთაზე ქადაგებაა.

მთაზე ქადაგება:

მათე 5:3-11
ნეტარ არიან გლახაკნი სულითა, ვინაიდან მათია ცათა სასუფეველი.

ნეტარ არიან მგლოვიარენი, ვინაიდან ისინი ნუგეშცემულნი იქნებიან.

ნეტარ არიან თვინიერნი, ვინაიდან ისინი დაიმკვიდრებენ მიწას.

ნეტარ არიან სიმართლისთვის მშიერ-მწყურვალნი, ვინაიდან ისინი გაძღებიან.

ნეტარ არიან მოწყალენი, ვინაიდან ისინი შეწყალებულნი იქნებიან.

ნეტარ არიან წმიდანი გულითა, ვინაიდან ისინი ღმერთს იხილავენ.

ნეტარ არიან მშვიდობისმყოფელნი, ვინაიდან ისინი ღმრთის ძეებად იწოდებიან.

ნეტარ არიან სიმართლისათვის დევნილნი, ვინაიდან მათია ცათა სასუფეველი.

ნეტარნი ხართ თქვენ, როცა დაგიწყებენ გმობას, დევნას და ცრუმეტყველნი დაგწამებენ ყოველგვარ ბოროტს ჩემი გულისთვის.

 

იესოს სწავლების ძირითადი დამახასიათებელი თვისება პატიება და უპირობა სიყვარულია. ეს სცილდებოდა ძველ წმინდა წერილებს, რომლებიც ხაზგასმით აღნიშნავდნენ "თვალი თვალის წილ". იესო ასწავლიდა სიყვარულს მტრის მიმართ, მეორე ლოყის მიშვერას.

"ხოლო მე გეუბნებით თქვენ: ნუ აღუდგებით წინ ბოროტს: არამედ ვინც შემოგკრას მარჯვენა ყვრიმალში, მეორეც მიუშვირე მას." - მათე 5:39

"თქვენ გსმენიათ, რომ თქმულა: გიყვარდეს მოყვასი შენი და გძულდეს მტერი შენი. ხოლო მე გეუბნებით თქვენ: გიყვარდით თქვენი მტერნი; დალოცეთ თქვენი მაწყევარნი; კეთილი უყავით თქვენს მოძულეთ და ილოცეთ თქვენსავ მდევნელთა და შეურაცხმყოფელთათვის." - მათე 5:43-44

იესო ქრისტე ასევე ასწავლიდა, რომ ღვთის სასუფეველი შიგნითაა. ის ასწავლიდა, რომ ამის მისაღწევად (და ეს მნიშვნელოვანი იყო) ადამიანებს უარი უნდა ეთქვათ მიწიერ მიჯაჭვულობებზე და შეენარჩუნებინა თავმდაბლობა და უბრალოება - ყოფილიყვნენ, როგორც ბავშვები.

"და თქვა: ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: თუ არ მოიქცევით და არ იქნებით, როგორც ბავშვები, ვერ შეხვალთ ცათა სასუფეველში." - მათე 18:3

"ღმრთის სასუფეველი არ მოვა სააშკარაოდ; ვერ იტყვიან: აგერ, აქ არის, ან კიდევ: აგერ, იქო; ვინაიდან, აჰა, ღმრთის სასუფეველი თვითონ თქვენშია." ლუკა 17:20-21

ეს იყო მისი სწავლების ძირითადი არსი, და ეს ეჭვის ქვეშ აყენებდა ძველ ებრაულ რელიგიურ წყაროებს.

ასევე იესო ცნობილი გახდა, როგორც მკურნალი. სახარებებში ბევრი სასწაულია ჩამოთვლილი, სადაც იესო ავადმყოფებს კურნავდა, და ასევე მკვდარი ადამიანი გააცოცხლა (ლაზარე).

სიცოცხლის ბოლო თვეებში, ქრისტე შევიდა იერუსალიმში, მას ხალხი სიხარულით ესალმებოდა და შესძახოდა "ჰოსანას". შემდეგ იესო შევიდა მთავარ ტაძარში და დაუპირისპირდა გამყიდველებს და მეკერმეთა მაგიდები ააყირავა და უსაყვედურა, რომ წმინდა ადგილი ფულის გაკეთების ადგილად აქციეს, - და უთხრა მათ "თქვენ კი ყაჩაღთა ბუნაგად გიქცევიათ იგი." მათე 21:13

იმავე კვირას მოგვიანებით ქრისტე ებრაულ პასექს აღნიშნავდა თავის 13 მოწაფესთან. მან იწინასწარმეტყველა, რომ ერთერთი მისივე მოწაფე მას უღალატებდა და გასცემდა.

ეს მოგვიანებით მოხდა. იუდამ ჩააბარა ქრისტე სინედრიონის პირებს. მას ამ სამსახურისთვის 30 ვერცხლი გადაუხადეს. მაგრამ, მოგვიანებით იუდა ნანობდა ამას, შენდეგ კი ხეზე ჩამოიხრჩო თავი.

ებრაელმა უხუცესებმა კითხეს, თუ იყო ის ძე ღვთისა. იესომ უპასუხა "შენ სთქვი". ებრაელებმა იესო რომაელთა ხელისუფლებას გადასცეს, ბრალს კი მკრეხელობაში სდებენ. პონტი პილატეს არ სურდა მისი სიკვდილით დასჯა, როდგანაც ვერ ხედავდა დანაშაულს რომაელების წინააღმდეგ. პილატეს ცოლს სიზმარი ჰქონდა, და ის გრძნობდა, რომ ქრისტე უდანაშაულო იყო. მეუღლე ცდილობდა დაერწმუნებინა პილატე გაეთავისუფლებინა იესო. პილატე იესოს გაწკეპლა უბრძანა, იმ იმედით, რომ ეს დაამშვიდებდა ებრაულ ხელისუფლებას. თუმცა ისინი მაინც ქრისტეს სიკვდილით დასჯას მოითხოვდნენ. ტრადიციულად, პასექის დღესასწაულთან დაკავშირებით, რომაელებს სურდათ ერთ-ერთი ბრალდებული გაეთავისუფლებინათ. ბრბომ არა იესო, არამედ ბარაბა აირჩია - დამნაშავე, რომელიც მისჯილი იყო იმისთვის, რომ კაცი მოკლა. პილატემ დაიბანა ხელები, და თქვა, რომ ეს მისი დანაშაული არ ყოფილა.

იესო გოლგოთას მთაზე ჯვარს უნდა ეცვათ. მას თან ჯვარი უნდა ეტარებინა და გზაში ერთხელ გონება დაკარგა და დავარდა - მაშინ იესოს სიმონ კირენელმა უშველა.

სამი კანონიკური სახარება ამბობს, რომ იესო ჯვარზე გარდაიცვალა. რომაელმა ჯარისკაცმა შუბით განგმირა მისი გვერდი, რათა
მის სიკვდილში დარწმუნებულიყო.


იესო ქრისტეს ბუნება

ადრეული ქრისტიანობის ისტორიაში ბევრს კამათობდნენ ქრისტეს ბუნების შესახებ. ზოგიერთი გრძნობდა, რომ ქრისტე ღვთის პირდაპირი განსახიერება იყო, სხვები კი გრძნობდნენ, რომ ის როგორც ღვთიური, ასევე ადამიანური ბუნების იყო. ქრისტიანობის სხვადასხვა განშტოებები ხაზს უსვამდენ სხვადასხვა ასპექტებს. მაგალითისთვის, გნოსტიკები ხაზს უსვამდენ ღვთის იმანენტურობას - ღვთის შინაგან ასპექტს; და მიმდევრებსთვის - ღმერთთან პირდაპირი კავშირის უნარს.

325 წელს, ნიკეის კრებაზე განისაზღვრა ქრისტიანული ეკლესიის სწავლება იესოს შესახებ. ამათმა მიიღეს 4 სახარება, როგორც კანონიკური, და  ბევრი სხვა სახარაბა კი უარყვეს. ასევე ნიკეის კრება დიდი ყურადღებას ანიჭებდა წმინდა პავლეს წერილებს. წმინდა პავლე ხაზს უსვამდა ქრისტეს ღვთიურ ბუნებას, ჯვრისცმის მნიშვნელობას და აღდგომას.


შეხედულებები ქრისტეზე

განმანათლებლური შეხედულება
ძალიან ბევრი რენესანსის წარმომადგენელი გრძნობდა ქრისტეში მორალური და რელიგიური იდეალების უზენაეს მასწავლებელს, მაგრამ უარყოფდენ საღვთისმეტყველო მოთხოვნებს ღვთიურობაზე და ზოგიერთ სასწაულზე, როგორიც იყო უმანკო ჩასახვა.
მაგალითად, თომას ჯეფერსონმა დაწერა "იესო ქრისტეს ცხოვრება და მორალი", შემდგომში ის ცნობილი გახდა, როგორც ჯეფერსონის ბიბლია. (Thomas Jefferson 'Life and Morals of Jesus Christ'). ბენჯამენ ფრანკლინი (Benjamin Franklin) ასევე იესო ქრისტეს უდიდესი მორალური მასწავლებლად მიიჩნევდა , მაგრამ არ მიიღო ქრისტიანული ეკლესიის ყველა სწავლება.

ინდუიზმი
ინდურ ტრადიციაში იესო ქრისტეში ხედავენ რეალიზებულ სულიერ მასწავლებელს. ადამიანმა, რომელმაც მიაღწია თვითრეალიზაციას, ღვთისრეალიზაციას. იესო ქრისტეს ასევე, როგორ ავატარს უყურებენ - როგორც რეალიზებულ სულს, რომელიც განსაკუთრებული მისიით მოვიდა დედამიწაზე, რათა აემაღლებინა უამრავი სული. ბევრი ინდოელი სულიერი მასწავლებელი ხედავს იესოში ღმერთის განასახიერებას. მაგრამ არ ღებულობენ იმას, რომ იესო ქრისტე ერთადერთი იყო, ვინც მიაღწია ამ რეალიზაციას.

მაჰმადიანურ ტრადიციაში, იესო ქრისტეს უყურებენ, როგორც ღვთის მნიშვნელოვან წინასწარმეტყველს.

ერთერთი ვერსიით ქრისტე, იმ წლებში, რომლებიც ბიბლიაში არაა აღწერილი, აღმოსავლეთში მოგზაურობდა, ბევრ მასწავლებელს ეწვია. მაგრამ ინიციაცია მხოლოდ იოანე ნათლისმცემლისგან მიიღო. ქრისტე დასაფლავებულია ქაშმირში, ინდოეთში.

ქრისტეს საფლავი 

 

საინტერესო ბმულები:

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

 

შრი კრიშნა

უფალი კრიშნა ინდოეთის შეუფასებელი ავატარია. მან რამოდენიმე ათასი წლის წინ დედამიწაზე ინკარნაცია მიიღო, როდესაც ინდოეთი წააწყდა  შინაგან წინააღმდეგობებს. მისი ერთგული მოწაფის არჯუნას მეშვეობით, მან კურუქშეტრას ბრძოლის ველზე უკვდავი გზევნილი დაგვიტოვა "ბჰაგავად გიტას" სახით. ბჰაგავად გიტა უმაღლესი ღვთიურობის სწავლებას წარმოადგენს.

შრი კრიშნა ღვთიურ სიყვარულს განასახიერებდა და, ხშირ შემთხვევაში, ინდუიზმის ბჰაკტის (ანუ ერთგულების) ტრადიციის ძირითად ფოკუსში მოექცა.

"შრი კრიშნა უბადლო გმირია, რომელსაც იმპერატორების ბედისწერა ხელში ეჭირა, მაგრამ თვითონ ტახტს არასოდეც ნატრობდა. დიადი გმირი, რომელიც ციხეში დაიბადა და ტყეში მარტოობაში მოკვდა. მან მსოფლიოს ბჰაგავად გიტა აჩუქა. ის არის დჰარმას მჭედელი, რომელიც მარად ცხოვრობს ინდოეთის და მთელი მსოფლიოს ხალხის გულში."

ავტორი: შრიმურტი (Srimurthi)

 

 

ბმულები სხვა საიტებზე:

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

რამანა მაჰარში

რამანა მაჰარში

რამანა მაჰარში (Ramana Maharshi), მე-20 საუკუნის ინდოეთის უდიდესი სულიერი მასწავლებელი იყო, ის დაიბადა 1879 წელს მადურასთან (Madura) ახლოს, სამხრეთ ინდოეთში. ცხოვრების პირველი 16 წელი რამანა ნორმალური ბავშვი იყო, ის ცოცხალ ინტერესს იჩენდა სწავლისა და სპორტის მიმართ. ადრეულ ასაკში მას ღრმა გამოცდილება ჰქონდა; რაღაც მომენტში იგი უჩვეულომ და დაუძლეველმა სიკვდილის შიშმა შეიპყრო. თავის ოთახში მწოლიარემ, ის მწვავედ განიცდიდა სიკვდილის გარდაუვალობას და თავისი სხეულის მოკვდავობას. თუმცა ეს პარალიზებადი შიში დროებითი აღმოჩნდა. მაგრამ ამან მაჰარში ღრმა გაცნობიერებამდე მიიყვანა - მან შეიცნო "მე არ ვარ სხეული", ჭეშმარიტი "მე" მეტერიის მიღმაა. ის არ არის სხეული, არამედ სულია. ეს ძალიან უბრალო აღმოჩნდა, უბრალოდ მანამდე ის იგნორირებას უკეთებდა ამ "მე"-ს, ანუ შინაგან "მე"-ს.

ამ უმაღლესი, უკვდავი ცნობიერებიდან გადმოხედვის შემდეგ, მაჰარშიმ დაკარგა ინტერესი მიწიერი ცხოვრების მიმართ, ის ინტენსიურ მედიტაციების პერიოდში შედის "ვინ ვარ მე?"-ს შესახებ. ჩაძირული უმაღლესი ცნობიერების ჭვრეტაში, რამანა ვეღარ გრძნობს თავის მშობლიურ ქალაქში დარჩენის მიზეზს. ამის ნაცვლად, მას მაგნიტივით იზიდავს არუნჩალანას წმინდა მთა, რომლის მხოლოდ სახელი მანტრიული მოწედებასავით იმოქმედა რამანა მაჰარშიზე. არუნჩალანა რამანა მაჰარშისთვისსახლი უნდა გამხდარიყო მთელი მისი ცხოვრების მანძილზე, მთა კი უდრეკად დაკავშირებული უნდა გამხდარიყო მის სადჰანასთან.

არუნჩალანა

(არუნჩალანას მთა შორიდან)

რამოდენიმე წლის განმავლობაში ის ნამდვილ მდუმარებას ინარჩუნებდა, რადგანაც ძლიერად ჩაძირული იყო თავის შინაგან მედიტაციაში. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაზე უბრალო ცხოვრებას მიჰყვებოდა და თითქმის არავისთან ურთიერთობდა, ახალგაზრდა ბრძენის მისტიური აურა იზიდავდა ერთგულ მაძიებელთა ჯგუფს. ამგვარად მის ირგვლის არუნჩალანას მთისწინეთში თანდათან აშრამი გაშენდა, და რამანა მაჰარშიმ იმათი სწავლება დაიწყო, ვინც მასთან მოდიოდა, თუმცა ის არასოდეს აცხადებდა თავს რომელიმეს გურუდ. 2 წლის შემდეგ დედამისი ესტუმრა, და ცრემლებით ევედრებოდა მას სახლში დაბრუნებულიყო. მიუხედავად ამისა, რამანა უძრავად იყო და ინარჩუნებდა მშვიდ მედიტატიურ განწყობას. ბოლოს მან უპასუხა, რომ ზოგჯერ უფრო მაღალი ძალა განაგებს ადამიანების ბადისწერას, და მისი <დედის> სიტყვები ვერ შეცვლის მის ბედისწერას. (მას შემდეგ, რაც რამოდენიმე წლის შემდეგ მოკვდებიან დანარჩენი მისი შვილები, დედამისი დაბრუნდება აშრამში და საბოლოოდ თავისი შვილის ერთგული მოწაფე გახდება, და თავისი ცხოვრების ბოლო 6 წელიწადს არუნჩალანაში გაატარებს.

რამანა მაჰარშის ფორმალურად არ ქონდა იოგაში წრთვნა. ის მთლიანად თვითნასწავლია, ის წინამძღოლობას იღებდა მხოლოდ შინაგანი მესაჭისგან. მაგრამ მისი სწავლებები ისეთი უნიკალური და ძლიერი იყო, რომ სწავლული ადამიანები, წმინდა წერილებში კარგად გათვითცნობიერებულები რამანა მაჰარშის მოწაფეები გახდნენ. რამანა მაჰარში ასწავლიდა თვითშეკითხვის უბრალო გზას - "ვინ ვარ მე?"-ს შეკითხვის გზას. ასაწყისსი ეს რთული ამოცანაა, მაგრამ ბოლოს ეგოს ძალა შემცირდება გულის ძალის წყალობით. ის წვრთნიდა თავის სადჰაკებს (sadhak)  გონების გაჩუმებაში და მათი აზრების წყაროს გაცნობიერებაში - მათი საკუთარი შინაგანი "მე"-სი. ამის გამო რამანა მაჰარშის განიხილავენ როგორც ჯნანის (ცოდნის ადამიანს), თუმცა მას ასევე ძლიერი ერთგულების ასპექტი ჰქონდა, რომელიც აშკარად ჩანს ზოგიერთ მის ლექსში.

რამანა მაჰარში შებრალებისა და შეწყალების განსახიერება იყო. ისტორია გვიყვება რომ, ერთხელ აშრამში ქურდები მოვიდნენ. ისინი იმდენად გაბრაზდნენ, როდესაც მოსაპარი ვერაფერი ნახეს, რომ მაჰარსის ცემა დაუწყეს. მიუხედავად ამისა დიდმა ბრძენმა არავითარი გაბრაზება გამოამჯღავნა, საჭმელიც კი შესთავაზა მძარცველებს, სანამ წავიდოდნენ. (ერთი წლის შემდეგ ისინი დაიჭირეს ანალოგიურ დანაშაულებაზე და ციხეში გააგზავნეს) რამანა მხოლოდ წუხდა მათი უვიცობის მდგომარეობის გამო.

რამანა მაჰარშის ასევე მშვენიერი ურთიერთობა ჰქონდა ცხოველებთან. ბევრი გარეული ცხოველი ისეთი, როგორც ვეფხვი და გველი, დახეტიალობდა მთასთან, მაგრამ მაჰარში არასოდეს ავლენდა რაიმე შიშის ნიშნებს და ხშირად იმ ცხოველებთან მეგობრობდა, ვინც მასთან კონტაქტში შემოდიოდა. ერთმა მოწაფემ ჩაწერა, რომ ერთხელ შავი კობრა შემოცოცდა ქოხში, სადაც მაჰარში იმყოფებოდა, გველი გაჩერდა და შეხედა რამანას თვალებში, შემდეგ გველმა უკან დაიხია. რეალიზებული სული ინარჩუნებს ერთობას მთელს ღვთის ქმნილებასთან და მისი შებრალება შეიძლება ცხოველებმაც იგრძნონ. ცხოველებთან მეგობრობის უნარი გარკვეულწილად ასევე ფრანცისკ ასიზელს და სერაფიმ საროველს ჰქონდა.

შრი აურობინდომ თქვა, რომ რამანა მაჰარშის ტაპასია (tapasya, სულიერი პრაქტიკა) ინდოეთის კაშკაშა სინათლე იყო. ბევრმა მაძიებელმა ისარგებლა მისი  სიმშვიდის სულიერი აურით, ის ეხმარებოდა სადჰაკებს (sadhak - ვინც სულიერ პრაქტიკას ეწევა) უფრო მაღალი ცნობიერების მიღწევაში. დილიპ კუმარ როიმ (Dilip Kumar Roy), შრი აურობინდოს მოწაფემ, 5 დღე გაატარა არუნჩალანასთან და მაჰარშისთან შეხვედრის და მედიტაციის საშუალება ჰქონდა:

"მე ვნახე ადამიანი რომელის გარეგნულად არაფრით გამოირჩეოდა, არც ლამაზი და არც მომხიბვლავი იყო, და მაინც, ... ისეთი მტკიცე, ისეთი განმაირაღებელი...და მერე რა სიმშვიდე ვიგრძენი!"

შრი რამანა მაჰარში თვითშეკითხვის გზას ასწავლიდა იდეაზე "ვინ ვარ მე?". ის ათავისუფლებს რთული მეტაფიზიკური კითხვებისგან და აბრაზებს იმათ, ვისაც უნდა სამყაროს პრობლემების გადაწყვეტა.

"ჩემო მეგობარო, როდესაც უძირო უვიცობაში ხარ, ასეთი ძირითადი რეალობის შესახებ, როგორიც შენი საკუთარი "მე"-ა, როტომ კარგავ დროს ასეთ მონუმენტურ მატაფიზიკურ კითხვებზე?"

ერთხელ პოლ ბრენტონმა კითხა:

"თუ გამოხატავს მაჰარში თავის აზრს მომავალი სამყაროს შესახებ?"

"რატომ წუხხართ თავის მომავალზე? თქვენ აწმყოს შესახებაც არ იცით! იზრუნეთ აწმყოზე, მომავალი კი თვითონ იზრუნებს თავის თავზე."

მშვიდად პოლ ბრენტონი განაგრძობდა:

"თუ შევა სამყარო ახალ მეგობრულობის და ურთიერთ დახმარების ერაში , თუ ის ქაოსს და ომს დაუბრუნდება?"

რამანა მაჰარშიმ ამ სიტყვებს უპასუხა:

"არსებობს ის ვინც განაგებს სამყაროს, და ეს მისი ამოცანაა სამყაროსთვის თვალის დევნება. ის ვინ სამყაროს სიცოცხლე აჩუქა, ასევე იცის როგორ შეინარჩუნოს ის. ის არის, ვინც სამყაროს ტვირთს ატარებს, და არა შენ."

ცხოვრების ბოლო 2 წელი მაჰარში კიბოსგან წვალობდა და დიდ ფიზიკურ ტკივილებს განიცდიდა, მაგრამ ბოლოსკენაც ის ინარჩუნებდა იმავე მშვიდ წონასწორობას და იმავე მოკაშკაშე ღიმილს. როდესაც ის ხელში კიბოსგან წვალობდა, მოწაფე ტირილით გაიქცა, რადგანაც მასწავლებლის ტკივილის ყურებას ვერ უძლებდა.

"დურასვამი ტირის, რადგანაც ფიქრობს, რომ მე ძლიერი ტკივილისგან ვწვალობ! ჩემი სხეული იტანჯება, მაგრამ მე არ ვწვალობ. როდის გაიგებს, რომ მე არ ვარ ეს სხეული?"

რამაკრიშნა წავიდა 1950 წელს 70 წლის ასაკში. აშრამი არუნჩალანასტან შენარჩუნებულია, მისი სწავლებები გავრცელდა დედამიწის ირგვლივ. ამჟამად ის ფართოდაა ცნობილი ინდოეთში, როგორც წარსული საუკუნის მოწინავე წმინდანი.

 

 სტატიის საავტორო უფლება: Tejvan Pettinger

ბმულები:

 

<<< გვერდზე "სულიერი მასწავლებლები"

მასწავლებელსა და მოწაფეს შორის ურთიერთობა

სულიერ ცხოვრებაში სულიერი მასწავლებელი აუცილებლობას წარმოადგენს; და სულიერი მოწაფე აუცილებლობას წარმოადგენს. მოდით ვილოცოთ ვედების ბრძნებთან ერთად:

მასწავლებლის-მოწაფის ურთიერთობაAUM.
Saha nav avatu,
Saha nau bhunaktu.
Saha viryam karavavahai.

აუმ.
დაე, ის გვფარველობდეს ორივეს (*მასწავლებელს და მოწაფეს).
დაე, ის გვასაზრდოებდეს ორივეს.
დაე, ერთად ვშრომობდეთ დაუოკებელი და უშრეტი ენერგიით.

თუ მოწაფეს შეუძლია დაამყაროს შეგნებული და მუდმივი ერთობა მასწავლებელთან, ის სწორად იქცევა, აბსოლუტურად სწორად. თუ მასწავლებელი ამყარებს შეგნებულ და მუდმივ ერთობას მოწაფესთან, მასწავლებელი აბსოლუტურად სწორად იქცევა. მაშინ, როდესაც მოწაფის ერთობა მასწავლებელთან სრულყოფილია, მოწაფეს შეუძლია იმუშაოს მასწავლებელთან. მხოლოდ მაშინ, როდესაც მასწავლბლის მუდმივი ერთობა მოწაფესთან სრულყოფილია, მასწავლებელს შეუძლია იმუშაოს მოწაფისთვის. როდესაც მოწაფე ერთგულად მუშაობს თავის მასწავლებელთან, იწყება უზენაესის მისია უზენაესისთვის. როდესაც მასწავლებელი მუშაობს მოწაფისთვის, უმაღლესი ტრანსცენდენტალური ჭეშმარიტება იწყებს მოწაფის გასხივოსნებას. როდესაც მოწაფე მუშაობს მასწავლებელთან, მან უნდა იმუშაოს ყველაზე წმინდა ერთგულებით. როდესაც მასწავლებელი მუშაობს მოწაფისთვის, მან უნდა იმუშაოს გასულდგმულებული და უსაზღვრო მზრუნველობით. მოწაფე უნდა გრძნობდეს, რომ მასწავლებელი მისი საკუთარი გულის სინათლეა. მასწავლებელი უნდა გრძნობდეს, რომ მოწაფე მისი საკუთარი ხელების ძალაა.

როდესაც მოწაფე გრძნობს, რომ მასწავლებელი მისი საკუთარი გულის სინათლეა, ის აუცილებლად იქნება ბედნიერი შიგნით და გარეთ. როდესაც მასწავლებელი გრძნობს, რომ მოწაფე მისი საკუთარი ხელების ძალაა, მის სიხარულს საძღვარი არ ექნება. და რა ხდება ამ ოქროს საათზე, რჩეულ საათზე, ღვთაებრივი საათზე? ღმერთი საუბრობს მოწაფესთან და მასწავლებელთან. მოწაფეს ის ეუბნევა: "შვილო ჩემო, შენ ჩემი უსუფთავესი სიამაყე ხარ." მასწავლებელს ის ეუბნევა: "შვილი ჩემო, შენ ჩემი ყველაზე საიმედო სიხარული ხარ. თქვენ ორივემ აღმასრულეთ მე ჩემს ხილვაში, ჩემს რეალობაში, ჩემს მისიასა და ჩემს გამოვლენაში დედამიწაზე."

შრი ჩინმოი, წიგნიდან "ჩემი სუროს ლიგის ფოთლები: ლექციები სულიერ ცხოვრებაზე"

რამდენად მნიშვნელოვანია გურუს რწმენა რომ გქონდეს?

ჩიტები, შრი ჩინმოიშრი ჩინმოი: რწმენა უმნიშვნელოვანესია. ადამიანს სჭირდება უსასრულო რწმენა მასწავლებლის მიმართ. ადამიანის გონებისათვის ზოგჯერ ძნელად დასაჯერებელი ხდება მასწავლებლის ხერხი, მაგრამ მისწრაფებული გული ყოველთვის ერთია მასწავლებლის გარე და შიდა ქმედებებთან. მისწრაფებული ყოველთვის უნდა რჩებოდეს გულში. იქონიო რწმენა შენი მასწავლებლის მიმართ, ნიშნავს გრძნობდე ღვთის ყოფნას აქ, იქ და ყველგან.

მოგზაურობის დასაწყისში, მასწავლებელი მენავე, ნავი და მდინარეა. მოგზაურობის დასასრულს, მასწავლებელი თვით მიზნად იქცევა. დამწყები მაძიებლისთვის მასწავლებელი ნავივითაა. როდესაც ის გონების ბარიერს მიღმა გადის, ის ხედავს მასწავლებელს როგორც მენავას. როდესაც ის დაამყარებს მასწავლებელთან მუდმივ ერთიანობა, ის მასწავლებელს ხედავს როგორც მდინარეს. და როდესაც ის იქცევა მასწავლებლის სრულყოფილ ინსტრუმენტად, ის მასაწავლებელს ხედავს როგორც თვით მიზანს. როდესაც მოწაფისათვის დარეკავს საათი, მოწაფემ ასევე მასწავლებლის როლი უნდა ითამაშოს, რათა სამყაროში გაგრძელდეს თვითგაცემის და ღმერთად-ქცევის პროგრესი.

შრი ჩინმოი

 

რას მოითხოვს გურუ მის მოწაფეებისაგან და რას უნდა მოელოდონ მოწაფეები გურუსაგან?

შრი ჩინმოი: ყოველი გურუ მოწაფეებისაგან მოითხოვს გულწრფელობას, სისუფთავეს, რეგულარულობას. თუ მოწაფეს გულწრფელობა, სისუფთავე ან რეგულარულობა არა აქვს, მას არ შეუძლია სწრაფი წინსვლა. მისწრაფება მოწაფეს უკვე აქვს; წინააღმდეგ შემთხვევაში ის გურუსთან ვერ დარჩებოდა.

ყოველი მასწავლებელი თავის მოთხოვნებს ქმნის. მაგრამ ტერმინი "მოთხოვნა" აბსოლუტურად მცდარია. გურუ უბრალოდ ეუბნება თავის მოწაფეებს რა არის მათთვის საუკეთესო. სულიერ ცხოვრებაში არ არსებობს ისეთი რამ, როგირც მოთხოვნა; მხოლოდ გურუ ცდილობს შეაგნებინის თავის მოწაფეებს თუ რა უნდა გააკეთონ.

შრი ჩინმოის წიგნიდან "თავდაუზოგავი სინათლე-მსახურება"

 

* * *

მასწავლებელი უპირველესყოვლისა

რამდასი და მისი მასწავლებელი მძიმე მწეველები იყვნენ და ხშირად გასათბობად დარიშხანს იღებდნენე. ერთხელ ღამე დევადასმა თავის მოწაფეებს სთხოვა წასულიყვნენ და ორი რუპიის დარიშხანი ეყიდათ, მაგრამ მათ ფული არ ჰქონდათ და ამ დროს მათ ქალაქში გასვლის ეშინოდათ. რამდასი დათანხმდა წასულიყო, მაგრამ მასაც არ ჰქონდა ფული. მასწავლებელმა თქვა: "ნუ წუხხარ. შენ უბრალოდ ქალაქში უნდა წახვიდე. იქ იქნება ის, ვინც ფულს მოგცემს".

რამდასმა დაუჯერა მასწავლებელს და უფულოდ გაემგზავრა. როდესაც მან ქალაქამდე მიაღწია, საკმაოდ გვიანი იყო და ბნელოდა. მან მხოლოდ ერთ სახლში შუქი დაინახა, ამიტომაც ის იქეთკენ გაემართა და კარზე დააკაკუნა. როდესაც სახლის პატრონმა კარი გააღო და სადჰუ დაინახა, მას ძალიან გაუხარდა. მან თქვა: "მთელი დღე იმაზე ვფიქრობდი, რომ ორი რუპია შემომეთავაზებინა სადჰუსთვის, და ახლა შენ მოხვედი. მე ძალიან მადლიერი ვარ. გთხოვ, გამომართვი ეს ორი რუპია."

რამდასმა გამოართვა ფული და ორი რუპიის დარიშხანი იყიდა. უკანა გზაზე აშრამში, მან გაიფიქრა, რომ რახან მას ამდენი დარიშხანი ჰქონდა, მას შეეძლო ძალიან მცირე ნაწილი თავისთვის აეღო, და მასწავლებელი ამას ვერ შენიშნავდა.

რამდასმა სიხარულით მოიტანა დარიშხანი და მასწავლებელს მისცა, მაგრამ დევადას მაჰარაჯი სევდიანი იყო. რამდასმა იკითხა: "ამ გვიან ღამეს მე წავედი ქალაქში და დარიშხანი მოგიტანე. როტომ ხარ მოწყენილი?"

"მე მოწყენილი ვარ, - უპასუხა მასწავლებელმა, - იმიტომ რომ შენთვის შენ ცხოვრებაში შენი თავი პირველ ადგილზეა და არა მე. შენ ყვალაფერი ჩემთვის უნდა მოგეცა, მაშინ რაღაცას შენც გიწილადებდი. ყოველთვის პირველ რიგში ჩემზე იფიქრე. მხოლოდ მაშინ ვიქნები შენით კმაყოფილი და მოგცემ არა მხოლოდ იმაზე მეტს, რაც გჭირდება, არამედ ბევრად იმაზე მეტს, რასაც იმსახურებს."

კომენტარი:
მასწავლებლის რწმენა მოწაფისადმი და მოწაფის რწმენა მასწავლებლისადმი თანაბრად მნიშვნელოვანია. მაგრამ ზოგჯერ მასწავლებელი არ უმხელს მოწაფეს ხის-რეალობის ყველა ასპექტს, რადგან ამან შეიძლება არიოს მაძიებლის უმწიფარი გონება. თუ მასწავლებელი არ ამხელს ყველა სიცოცხლის-რეალობის ისტორიას, ეს იმას როდი ნიშნავს, რომ ის ძუნწია ან დიდსულოვანი არაა. უბრალოდ მასწავლებელი გრძნობს, რომ მოწაფეს, როგორც ბავშვს, მხოლოდ თანდათან შეუძლია ყველაფრის ათვისება.

მოწაფის დამოკიდებულება მასწავლებლისადმი სხვანაირი უნდა იყოს, არ აქვს მნიშვნელობა, რა აქვს მოწაფეს და რას წარმოადგენს იგი, ეს არ არევს მასწავლებლის გასხივოსნებულ გონებას. მასწავლებელი აძლევს მოწაფეს შეზღუდული ათვისების უნარის და მცირე შესაძლებლობის შესაბამისად. მაგრამ თუ მოწაფეს სურს შესთავაზოს მასწავლებელს, მას შეუძლია ძალიან შეუძღუდავად აკეთოს ეს, რადგან მასწავლებლის ათვისების უნარი და შესაძლებლობები უსაზღვროა. იმ შემთხვევაში თუ მოწაფე არ აძლევს მთელ თავის არსებობას მასწავლებელს, მასწავლებელი არაფერს კარგავს, შორს ამისგან. ამიტომ მოწაფე მხოლოდ ასუსტებს თავის შესაძლებლობას
და ზღუდავს თავის ხილვას მასწავლებლისა და ეცემა მასწავლებლის რეალობის-ერთობის სიმაღლიდან. საბოლოოდ, არაგულწრფელობა-ურჩხული და უმადურობა-მწერი ემუქრებიან მის მისწრაფების ცხოვრებვას.

ამიტომაც უსაზღვროდ მიეცით მასწავლებელ ის, რაც გაქვთ და ის, რაც ხართ. მასწავლებელი მოგცემთ თქვენი საჭიროების და ღვთის საჭიროების შესაბამისად. თქვენი საჭიროების ასრულება მთლიანად ღვთის ნებაზეა დამოკიდებული.

შრი ჩინმოი, წიგნიდან "ინდოეთი და მისი სასწაული-ნადიმი: ტრადიციული ინდური ისტორიები სულიერ მასწავლებლებზე"

 

ჩემი გურუ ყველაზე მაღალია

ერთხელ ნიგამანანდა კუმბჰამელაზე გაემგზავრა - ინდოეთის ყველაზე ცნობილ დღესასწაულზე, რომელსაც, გადაჭარბების გარეშე, უამრავი ადამიანი ესწრება. ის აღფრთოვანებული იყო იმით, რომ იქ თავისი გურუ სვამი სათჩითანანდა იხილა. ყოველდღე ახალი სულიერი მასწავლებელი თავჯდომარეობდა, და იმ დღეს თავჯდომარეობდა უდიდესი სულიერი მასწავლებელი შანკარაჩარია - სათჩითანანდას გურუ. ყველა დიდ თაყვან სცემდა შანკარაჩარიას, რომელიც სათჩითანანდას გვერდის იჯდა.

როდესაც ნიგამანანდა მივიდა, ის ჯერ თავის მასაწავლებლის წინ ქედი მოხარა, შემდეგ კი შანკარაცარიას წინ. ყველა შოკში იყო. რანაირად მან ჯერ სათჩითანანდას წინ ქედი მოხარა, როდესაც პირდაპირ მის წინ შანკარაჩარია იჯდა? "სულელო! - ხალხი ეუბნებოდა ნიგამანანდას. - ნუთუ მასწავლებლებს ვერ განასხვავებ?"

- მე კი განვასხვავებ, მაგრამ მინდა გითხრათ, რომ ადამიანისთვის შეუძლებელია ვინმე მის საკუთარ მასწავლებელზე მაღალი იყოს. ჩემი გურუ ჩემთვის ყველაზე მაღალია და ყოველთვის უმაღლესი იქნება. ამოტიმაც მე სწორად მოვიქეცი, რომ ჯერ მის წინ ქედი მოვხარე.

ამის გამგონემ, შანკარაჩარიამ ფართო ღიმილი აჩუქა ნიგამანანდას და უთხრა: "მართალი ხარ, შვილო ჩემო." შემდეგ მან ნიგამანანდას რომოდენიმე სულიერი კითხვა დაუსვა, რომლებზედაც ნიგამაამდამ სრულყოფილად უპასუხა. მაშინ შანკარაჩარიამ უთხრა სათჩითანანდას: "რას შვები? რატომ არ ეტყვი ამ მოწაფეს თავისი მოწაფეები აიყვანოს და დაეხმაროს კაცობრიობას გასხივოსნებაში? მე ნათლად ვხედავ, რომ ის ამსთვის მზადაა."

მაშინ შანკარაჩარიას და ყველა მაძიებლის თვალწინ, რომლებიც იქ იყვნენ, სათჩითანანდამ განაცხადა: "ჩემა სულიერმა შვილმა ნიგამანანდამ შეიცნო ღმერთი. ამ დღიდან ის მოწაფეების აყვანას დაიწყებს, გაასხივოსნებს მათ გონებას და ასრულებას მოუტანს მათ გულებს."

შრი ჩინმოი, წიგნიდან "ინდოეთი და მისი სასწაული-ნადიმი: ტრადიციული ინდური ისტორიები სულიერ მასწავლებლებზე"

 

<<< წინა "ინიციაცია და მასწავლებელი"    ვიდეო მედიტაციები >>>

სინდიცირებული მასალა